izmirimizin bu minik ama sevimli ve bir o kadarda derinlikli kasabasında bir süredir demokrat urla gazetemiz bünyesinde yayınlanan ve abonelik usulü faafliyette bulunan dergimiz imece'nin nihayet bir blog sayfası oluşacağı için hepimiz çok heyecanlıyız.
umarız en kısa zamanda bu sayfayı çeşitli dökümanlarımızla zenginleştirme olanağı yaratabiliriz.
zira isminden de anlaşılacağı üzere bu dergi kültür,sanat,felsefe ve aktüalite üzerine imece usulü hazırlanmaya devam eden ve tamamen gönüllülük esasına dayalı bir formatta ilerlemektedir.
şimdilik en içten sevgilerimizle
(dergi ekibi)
skip to main |
skip to sidebar
12 EYLÜL 1922
hepimiz içmizdeki çocuğa gülümseyebilseydik eğer?!ne de güzel olurdu yaşamak,insanca yaşamak...
VİLİ
DOKUNMAK
“Her hangi bir şey’e organlarınızı kullanmadan dokunmayı denediniz mi? İnsana, bitkiye, ağaca, çiçeğe, hayvana, denize, göğe, dağlara ve aklınıza gelebilecek canlı ya da cansız olabilecek herhangi bir şey’e.”
Yapılamaz mı?.. Yapabilenler oldu. Tüm öğretilmiş kavramları kendi akıl süzgecinden geçirip, kendi doğrusuna aykırı olanı temizledikten sonra, yapılandırmasını bilinmezden ya da bilinenin aykırısından yana geliştirenler bunu başardı.
Çoğumuz yapmak istediklerimizden bahsederiz. Ama yapmamak adına bahanelerini de hemen arkasından sıralayarak. Duygularımızdan bahsederiz, düşüncelerimizden bahsederiz, arzularımızdan bahsederiz, onlara dokunmadan.
Onlara dokunamadığımız gibi, kendi içimizde beklenti oluşturup, bizim için mucizevî şekilde gerçekleşmesini bekleriz. Bir durumda mücadeleci olduklarını söyleyenler de bunu alışılmış kalıplar içerisinde ve öğretilmiş çaresizliğe sığınarak yaptıklarının ayırdında olamadan yaptığını düşünenlerdir.
Bir an için, zihninizi susturun. Yalnızca gözünüzde canlandırın. Sevdiğiniz bir obje olsun. Onu dokunabileceğiniz kadar net canlandırabiliyorsanız, kapıyı aralamaya başlıyorsunuz demektir.Deneyin ve denemekten korkmayın.
Kendine inanmak, yaratana inanmaktır. Eğer gözlerinin gerisindekini görebilen birisi iseniz, var oluş nedeninize bir adım daha yaklaşmış olursunuz. Tabi böyle bir gereksiniminiz varsa. Soru sormaktan korkmayan ve sorduğu sorulara yanıt almakta ısrarlı olansanız.
Zihinsel boyutta, güç-öz-zekâ, ruhsal boyutta, gerçek-bilgelik-sevgi, hangi boyutta olursa olsun sizi yaratana ulaştırandır.
Tüm bunları kendi içinizde bütünleyebilirseniz, yaratana dokunursunuz.
Bir ve bütüne inancınız, sizi kapsayansa, huzurlu ve basit olanı yaşamınızda gerçekleştirmişsiniz demektir. Kendini ve yaşamını basite indirgeyebilmek, düşündüğünüzden daha zordur. Basit olanda, hiçbir varlık, sizden ayrı değildir.
Mikrokosmosdan makrokosmosa yapılan seyahatte, iki yöndeki sonsuzluğa bakınca in-sanoğlu’nun öğrenecek ne çok şeyi olduğunu görüyoruz.
Makrokosmosa yaptığımız seyahatte 1 ışık- yılında güneşimiz küçük bir yıldızdır. 100 ışık- yılında güneş binlerce yıldızın arasında küçük bir yıldızdır. On milyon ışık-yılında, aradaki belirgin boşlukları ile galaksileri görürüz.
Mikrokosmosta hücrenin içine yaptığımız seyahatte 1 Angstrom’da elektron bulutları görülür. Bunlar dünyayı oluşturan karbon atomlarıdır. Mikrokosmos bir anda makrokosmosa benzemeye başlar.
Angstrom’un milyonda biri ölçekte ise kuark cisimciği ile karşılaşırız. Maddenin sınırı. Sınırlar var mı gerçekten? Evrenin tüm kesimlerinde aynı kurallar uygulanıyor. Bu durumda bizlerin tüm evreni temsil ettiğimiz söylenebilir mi?
Biz kimiz? Nereye gidiyoruz? Nereden geldik? Soruları kendimize sık sık sormamız gereken sorulardan. Aslında yaratılmış her şeyin merkezindeyiz. Görünen ve görünmeyen her şeyle bir’iz. Makro ve mikrokosmos hepimizin içinde.
Düşüncelerimiz, tutku ve hayallerimiz, duygularımız, gerçek benliğimiz. Ne dersiniz, üşenmeden, ertelemeden, vazgeçmeden kendi varlığımıza dokunmaya ne dersiniz? Tüm gereksiniminizi şimdi ve ebediyen karşılamak istemez misiniz? İçinizde akan güçle kuracağınız bağlantı, yaratan ile kuracağınız bağlantı değil midir?
Tanrı özü’nde sınırsız olanaklar olduğunu biliyoruz. Yapacağımız tek şey, Tanrı’nın bizim için yaratmış olduğunu kullanmayı öğrenmek.
Sevgiyle kalın.
12 EYLÜL
KÜLTÜR VE SANAT DERGİSİ EYLÜL SAYI 11 fotoğraf;Yavuz Peker
EKİM SAYI 12
AYIN KİTAPLARI
ZARİFE YİĞİT
AYIN KİTAPLARI
Merhaba. Bu sayıda sizlerle üç kitapla ilgili paylaşımda bulunmak istiyorum.
1.FİLLER SULTANI İLE KIRMIZI
SAKALLI TOPAL KARINCA
Kitap Yaşar KEMAL’e ait bir roman. Yapı Kredi Yayınları basmış. Kapak resmi Ömür BALCIOĞLU’ndan. 10 YTL’ye satın alınabilir.209 sayfa.
Yaşar KEMAL’in benzersiz sözcük sıralayışını hayranlıkla okutan bu kitap günümüz koşullarında önceden okuyanların bir kez daha gözden geçirmesi gereken hiç okumayanların da kaçırmış olduğu bir roman.
Hele hele benim gibi Kırmızı Sakallı Topal Karınca ile benzeşiyorsanız “gelin dünyanın altını birlikte oyalım, hadi çabuk” dedirtiyor insana. Yaşar Kemal insan soyunun zalimliğini simgeleyecek bir hayvan aramış ama yok bulamamış. Kitabın başlangıcı bir halk masalı, anlatıcı Yaşar KEMAL ve okumak çok güzel.
2.YOLLARIN BAŞLANGICI
Yolların Başlangıcı Amin MAALOUF’un yine büyüleyici anlatımıyla yazmış olduğu kendi ailesinin köklerine inen bir roman. Okurken, İzmir, İstanbul ve Mustafa Kemal Atatürk sözcükleriyle karşılaşmak çok hoş sürprizler yarattı bende.
Roman Yapı Kredi Yayınları tarafından basılmış.16 YTL’ye satılıyor. Samih Rifat ve Aykut Derman çevirisini yapmış.
Ben Amin Maalouf’un anlatımının da bir hayranıyım size söylemek istediğim Yolların Başlangıcı’da okumaya değer.
Başlangıçlar bölümünden:”Ağaçlar,boyun eğmek zorundadır;kökleri onlara gereklidir;insanlara değildir oysa.Biz ışığı soluruz,gözümüz….”
3.BUGÜNÜ YAŞAMA ARZUSU
Kitabın yazarı IRVIN YALOM “Garip bir psikobiyografi ve psikoterapi pedagojisi karışımı bir anlatı” olarak tanımlıyor Schopenhauer Tedavisi Bugünü Yaşama Arzusu’nu.
Kabalcı Yayınevi tarafından basılan kitabı Zeliha İyidoğan Babayiğit çevirmiş. Etiket fiyatı 15 YTL.432 sayfa. Anlatım Schopenhauer’den birçok çarpıcı tümce içeriyor. İşte bunlardan biri.”Hayat berbat bir şeydir. Hayatımı onu düşünerek geçirmeye karar verdim. Kitapta Nietzsche ile kıyaslamalar da var.
Psikoterappi öykülerini sevenler için oldukça çekici; Irvın YALOM’un Aşkın Cellâdı, Nietzsche Ağladığında kitaplarını okuyanlar için de tipik Irvın YALOM anlatımını hissedecekleri güzel bir kitap. İyi okumalar dilerim.
AYIN KİTAPLARI
Merhaba. Bu sayıda sizlerle üç kitapla ilgili paylaşımda bulunmak istiyorum.
1.FİLLER SULTANI İLE KIRMIZI
SAKALLI TOPAL KARINCA
Kitap Yaşar KEMAL’e ait bir roman. Yapı Kredi Yayınları basmış. Kapak resmi Ömür BALCIOĞLU’ndan. 10 YTL’ye satın alınabilir.209 sayfa.
Yaşar KEMAL’in benzersiz sözcük sıralayışını hayranlıkla okutan bu kitap günümüz koşullarında önceden okuyanların bir kez daha gözden geçirmesi gereken hiç okumayanların da kaçırmış olduğu bir roman.
Hele hele benim gibi Kırmızı Sakallı Topal Karınca ile benzeşiyorsanız “gelin dünyanın altını birlikte oyalım, hadi çabuk” dedirtiyor insana. Yaşar Kemal insan soyunun zalimliğini simgeleyecek bir hayvan aramış ama yok bulamamış. Kitabın başlangıcı bir halk masalı, anlatıcı Yaşar KEMAL ve okumak çok güzel.
2.YOLLARIN BAŞLANGICI
Yolların Başlangıcı Amin MAALOUF’un yine büyüleyici anlatımıyla yazmış olduğu kendi ailesinin köklerine inen bir roman. Okurken, İzmir, İstanbul ve Mustafa Kemal Atatürk sözcükleriyle karşılaşmak çok hoş sürprizler yarattı bende.
Roman Yapı Kredi Yayınları tarafından basılmış.16 YTL’ye satılıyor. Samih Rifat ve Aykut Derman çevirisini yapmış.
Ben Amin Maalouf’un anlatımının da bir hayranıyım size söylemek istediğim Yolların Başlangıcı’da okumaya değer.
Başlangıçlar bölümünden:”Ağaçlar,boyun eğmek zorundadır;kökleri onlara gereklidir;insanlara değildir oysa.Biz ışığı soluruz,gözümüz….”
3.BUGÜNÜ YAŞAMA ARZUSU
Kitabın yazarı IRVIN YALOM “Garip bir psikobiyografi ve psikoterapi pedagojisi karışımı bir anlatı” olarak tanımlıyor Schopenhauer Tedavisi Bugünü Yaşama Arzusu’nu.
Kabalcı Yayınevi tarafından basılan kitabı Zeliha İyidoğan Babayiğit çevirmiş. Etiket fiyatı 15 YTL.432 sayfa. Anlatım Schopenhauer’den birçok çarpıcı tümce içeriyor. İşte bunlardan biri.”Hayat berbat bir şeydir. Hayatımı onu düşünerek geçirmeye karar verdim. Kitapta Nietzsche ile kıyaslamalar da var.
Psikoterappi öykülerini sevenler için oldukça çekici; Irvın YALOM’un Aşkın Cellâdı, Nietzsche Ağladığında kitaplarını okuyanlar için de tipik Irvın YALOM anlatımını hissedecekleri güzel bir kitap. İyi okumalar dilerim.
ATIN KİTAPLARI 1
AYIN KİTAPLARI 2
URLA'NIN KURTULUŞU
12 EYLÜL 1922
URLA'NIN KURTULUŞU
URLA’NIN KURTULUŞUNU KUTLADIK
12 Eylül 1922 Urla’mızın düşman işgalinden kurtarılışının yıldönümüdür. Asker, sivil, yaşlı-genç, atlı, yaya ve motorize kutladık hep birlikte. Görkemli giysilerle genç kızlarımız, efeler, zeybekler, askeri bando ve aziz şehitlerimizin ruhları. Çok kalabalıktık,çok..Kutlu olsun!
İlçe Kaymakamı, Belediye Başkanı ve Garnizon Komutanı halkı selamladı. Halaylar çekildi. Yaşlı zeybekler kınından çıkmış kılıç gibiydi.
Heybetli bir kır atın üzerindeki delikanlı Yedi düvele meydan okumuş atalarına sanki ”dert etmeyin. Biz varız. Yeter ki erkekçe gelsinler üzerimize. Bir çırpıda siler-süpürürüz onları gene bu topraklardan. Kanınızı yerde komayız. Atatürk Ata’mızın bu yurdu emanet ettiği Türk Gençleriyiz biz” der gibiydi.
12 Eylül 1922 Urla’mızın düşman işgalinden kurtarılışının yıldönümüdür. Asker, sivil, yaşlı-genç, atlı, yaya ve motorize kutladık hep birlikte. Görkemli giysilerle genç kızlarımız, efeler, zeybekler, askeri bando ve aziz şehitlerimizin ruhları. Çok kalabalıktık,çok..Kutlu olsun!
İlçe Kaymakamı, Belediye Başkanı ve Garnizon Komutanı halkı selamladı. Halaylar çekildi. Yaşlı zeybekler kınından çıkmış kılıç gibiydi.
Heybetli bir kır atın üzerindeki delikanlı Yedi düvele meydan okumuş atalarına sanki ”dert etmeyin. Biz varız. Yeter ki erkekçe gelsinler üzerimize. Bir çırpıda siler-süpürürüz onları gene bu topraklardan. Kanınızı yerde komayız. Atatürk Ata’mızın bu yurdu emanet ettiği Türk Gençleriyiz biz” der gibiydi.
GOYA'NIN HAYALETLERİ
HASAN TÜMERK
AYIN FİLMİ
GOYANIN HAYALETLERİ
Amadeus, Guguk Kuşu, Hair gibi başarılı filmler çekmiş Milos FORMAN açıkcası tam bir hayal kırıklığı yaratıyor Goyanın Hayaletlerinde. Usta bir yönetmen, A sınıfı oyuncular, süper bir işçilik, buna rağmen ortaya kusursuz bir film çıkmıyor. Oysa bambaşka beklentilerimiz var yönetmenin bu filminden.
Yedi senelik bir aradan sonra gelen bu Forman filminde tam kıvamında bir tarihsel dokuda mevcut. Kamera önünde, herkesin sevgilisi olmuş Natalie Portman, İspanyol sinemasının en güçlü aktörlerinden olan Javier Bardem ve ünlü ressam Goya rolünde Danimarkalı aktör Stellan Skarsgard var. Ama sonuç hüsran. Biraz Portman, çokça Bardem rüzgârı, Goya ise tam bir facia. Ne akla hizmetle, tepeden tırnağa tam bir İskandinav olan Skarsgar’da verilmiş bu rol. Yönetmen aynı Amadeus ta olduğu gibi, nasıl Mozartı anlatacakmış gibi yapıp, asıl Salierinin dramını öne çıkarıyorsa, burada da Goyayı değil, rahip Lorenzo (Barden)karakterini gözler önüne seriyor.19. yüzyıla hazırlanan İspanya'da Engizisyon rahipleri, soyluların resimlerini yaparak geçinen ünlü ressam Goya'yaptığı müstehcen tabloları dolayısıyla gözlüyorlardır. Peder Lorenzo Goya'nın Engizisyondaki tek savunucusudur. Goya’nın portresini yaptığı genç ve güzel bir kız olan İnes, Engizisyon tarafından suçsuz yere alıkonulup hapse atılınca ailesi Goyayı araya koyarak Peder Lorenzo'ya ulaşıp ondan yardım isterler. Ancak İnes'in serbest kalışı on beş yıl sonra gerçekleşecektir.Goya'nın Hayaletleri çok iyi başlayıp, sürükleyici bir tonda ilerliyor bir süre. Ancak ortalarda bir yerde görüntü kararıyor ve onbeşyıl sonra' yazıveriyor... İşte ondan sonra filmden de, yürek parçalayan konusundan da kopuveriyorsunuz. Filme adını veren Goya ise kendi hikâyesinde kaybolmuş sanki. Filmin ana karakteri, demin de bahsettiğim gibi Goya değil. İnes ve Peder Lorenzo. Ama İnes'in güzel bir kız olması dışında pek bir özelliğini tanımıyoruz. Lorenzo ise başka bir âlem. Filmin ilk yarısında başka, ikinci yarısında bambaşka bir adam. Film sanki üç saatlik epik ve büyük bir filmin iki saate uyarlanmış hali gibi. Sanki bir sürü sahne kesilmiş ve karşımıza özet bir versiyonu çıkarılmış.
AYIN FİLMİ
GOYANIN HAYALETLERİ
Amadeus, Guguk Kuşu, Hair gibi başarılı filmler çekmiş Milos FORMAN açıkcası tam bir hayal kırıklığı yaratıyor Goyanın Hayaletlerinde. Usta bir yönetmen, A sınıfı oyuncular, süper bir işçilik, buna rağmen ortaya kusursuz bir film çıkmıyor. Oysa bambaşka beklentilerimiz var yönetmenin bu filminden.
Yedi senelik bir aradan sonra gelen bu Forman filminde tam kıvamında bir tarihsel dokuda mevcut. Kamera önünde, herkesin sevgilisi olmuş Natalie Portman, İspanyol sinemasının en güçlü aktörlerinden olan Javier Bardem ve ünlü ressam Goya rolünde Danimarkalı aktör Stellan Skarsgard var. Ama sonuç hüsran. Biraz Portman, çokça Bardem rüzgârı, Goya ise tam bir facia. Ne akla hizmetle, tepeden tırnağa tam bir İskandinav olan Skarsgar’da verilmiş bu rol. Yönetmen aynı Amadeus ta olduğu gibi, nasıl Mozartı anlatacakmış gibi yapıp, asıl Salierinin dramını öne çıkarıyorsa, burada da Goyayı değil, rahip Lorenzo (Barden)karakterini gözler önüne seriyor.19. yüzyıla hazırlanan İspanya'da Engizisyon rahipleri, soyluların resimlerini yaparak geçinen ünlü ressam Goya'yaptığı müstehcen tabloları dolayısıyla gözlüyorlardır. Peder Lorenzo Goya'nın Engizisyondaki tek savunucusudur. Goya’nın portresini yaptığı genç ve güzel bir kız olan İnes, Engizisyon tarafından suçsuz yere alıkonulup hapse atılınca ailesi Goyayı araya koyarak Peder Lorenzo'ya ulaşıp ondan yardım isterler. Ancak İnes'in serbest kalışı on beş yıl sonra gerçekleşecektir.Goya'nın Hayaletleri çok iyi başlayıp, sürükleyici bir tonda ilerliyor bir süre. Ancak ortalarda bir yerde görüntü kararıyor ve onbeşyıl sonra' yazıveriyor... İşte ondan sonra filmden de, yürek parçalayan konusundan da kopuveriyorsunuz. Filme adını veren Goya ise kendi hikâyesinde kaybolmuş sanki. Filmin ana karakteri, demin de bahsettiğim gibi Goya değil. İnes ve Peder Lorenzo. Ama İnes'in güzel bir kız olması dışında pek bir özelliğini tanımıyoruz. Lorenzo ise başka bir âlem. Filmin ilk yarısında başka, ikinci yarısında bambaşka bir adam. Film sanki üç saatlik epik ve büyük bir filmin iki saate uyarlanmış hali gibi. Sanki bir sürü sahne kesilmiş ve karşımıza özet bir versiyonu çıkarılmış.
GOYA'NIN HAYALETLERİ
SEVGİLİ URLA
SU...
EYLÜL SAYIMIZ
hepimiz içmizdeki çocuğa gülümseyebilseydik eğer?!ne de güzel olurdu yaşamak,insanca yaşamak...
İLETİŞİM
DERGİMİZE ULAŞMAK İÇİN;
mail;ydemokraturla@hotmail.com
mail;pnarkiz@gmail.com
VE
tel;02327541415
gsm;05436557717
mail;ydemokraturla@hotmail.com
mail;pnarkiz@gmail.com
VE
tel;02327541415
gsm;05436557717
Blog Arşivi
EMEKCAN'DAN ÖYKÜLER
EMEKCAN UZAL
BİR GÜN DENİZLİ’DE
“O kadar yorgun hissediyordum ki..Bu yorgunluk, yol yorgunluğu mu, şaşkınlıklarımın verdiği yorgunluk mu kestiremiyordum. Tek istediğim bir an önce eve gidebilmekti…
Daha dün sabah Denizli’ye duruşmaya gideceğim diye erken kalkmanın verdiği uykusuzluk vardı sadece üzerimde. İki gün üst üste duruşmam olduğumdan Denizli’de kalmaya karar vermiştim.”
Garajdan apar topar adliyeye gidip, duruşmalarıma girip bütün işlerimi hallettiğimde saat biri geçiyordu.
Tüm gün ne yapacağım diye düşünürken önce otele çantamı bırakayım dedim. Denizlili bir savcı arkadaşımdan uygun bir otel ismi alıp oraya yerleştim
Yorgunsanız zamanı değerlendirmenin en iyi yolu sinemadır diye düşünmüşümdür hep. Resepsiyondaki görevli kıza en yakın sinemaları sorduğumda şehrin girişinde bir alışveriş merkezi olduğunu ve sinema salonları bulunduğunu öğrenince en cazibi bu gibi görünmüştü. Hem gezip hem sinemaya gidebilirdim.
Ne kadar uzakta olabilir ki diyerek bir taksiye atladım; ama maalesef ki kızın dediğine geldim, alışveriş merkezi gerçekten de şehrin girişindeydi, tabi verdiğim taksi ücretini burada söylemeyeceğim. Güne kötü başladığımı düşünmemek için hemen sinema salonlarını aramaya koyuldum.
Merkezde gezen ziyaretçilerin yanlış yönlendirmeleri sonucu yaklaşık yirmi dakika döndüm durdum içeride. Sinemaya ulaştığımda iki salon olduğunu görünce olmadı ikisine de girerim diye sevindim içten içe.
Film salonlarının birinin önünde uzun bir kuyruk görünce şaşırıp filme baktım; bir çizgi filmdi. Çocuğunu alan gelmişti anlaşılan. Çocukların sesinden sinemada animasyon izlemeyi sevmediğimi itiraf etmeliyim. Dolayısıyla da çizgi filmi es geçip diğer salona yöneldim. Burada bir macera filmi oynuyordu. Gişeye yönelip ilk seansı sorunca filme kırk dakika olduğunu öğrendim.
“O zaman ilk seansa bir bilet alabilir miyim?” dedim adama.
Görevli oturma planı ekranını açıp da tüm koltukların aynı renkte olduğunu fark edince şaşkınlıkla;
“Yer mi yok?” diye sordum.
Adam sırıtarak, “Yok bayan her yer boş, ilk siz bilet istediniz” diyerek çayından bir yudum aldı ve yanındaki aynı formayı giymiş arkadaşıyla konuşmaya devam etti. Önce benimle ilgilenmediğini sanıp kızgınlıkla;
“İyi ya bir bilet verin o zaman, ortalardan olsun” diye suratsızca bir bilet istedim.
Adam bana dönüp, “İki kişi olmadıkça salon açılmaz ki bayan” diye karşılık verdi aynı suratsızlıkla.
“Yaa..eee..ben o zaman iki kişilik bilet alayım” dedim tebessüm etmeye çalışarak. Hırs mı yapmıştım nedir, ille gireceğim filme.
Görevli adam önce beni baştan aşağı süzdü, sonra yanındaki arkadaşına eğilip bir şeyler söyledi. O adam da biraz düşünüp aynı sessizlikle cevap verdi. Kendimi ağır ceza duruşmasında üye hâkimlerle reisin yaptığı sessiz konuşmaları ve çıkacak kararı beklerken ki gibi rahatsız hissetmiştim. Ya da gol attığında yan hakemle ofsayt tartışması yapan orta hakemin kararını bekleyen forvet oyuncu olmuştum o anda. Sanki adam tamam dese goool diye bağırıp orta noktaya koşmaya başlayacaktım.
Sonunda gişe görevlisi yavaşça ve itinayla bana dönüp; “Ama bayan, filmin oynaması için en az iki kişi gerekiyor” dedi. Yine en başa dönmüştük, reis delilleri değerlendirelim demişti, hakem de diğer yan hakemle dördüncü hakemi yanına çağırmıştı işte. Derin bir nefes alarak;
“Tamam beyefendi de, ben iki bilet alınca iki kişi satışı yapılmış olmuyor mu, yani seans açılabilir” diye ısrar ettim. Yani reise deliller dosyada, ya da hakeme “hoca ayıp oluyor, gol işte mis gibi” dedim sanırım.
Görevli tekrar arkadaşına bir bakış fırlatıp, cevap alamayınca “I-ıh, öyle değil, en az iki kafa olacak yani iki kişi bağğyan” diyerek beni şaşkınlıktan elle gol atmışım ya da müvekkilim suçunu itiraf etmiş gibi hissettirmeyi başarmıştı. İki kafa..iki kişi..Tüm biletleri alsam da film oynamayacak mantığı olmuyor muydu bu şimdi..Şaka gibiydi.
Geri geri yürüyerek çevreme bakmaya başladım. Herkes ısrarla çizgi filme bilet alıyordu. Sinemanın masalarından birine oturup beklemeye başladım belki biri gelir diye. Bir ara abartıp yan masadaki teyzeye “size bilet alayım, beraber filmi izleyelim” diyecektim az kalsın, sonra kadın beni deli ya da sapık sanacak diye ürküp vazgeçtim.
Evet, ne gelen oldu ne de giden. Filmin saati de geçti tabi ki. Şaşkınlık ve sinirden alışveriş merkezinin içinde boş boş dolaşmaya başladım.
Param yoksa o merkezlerde gezmeyi oldum olası sevmemişimdir. Daha doğrusu oralara sadece bir şey almak için girerim diyelim. Bir saat gezdikten sonra döneyim bari diye dışarı çıktım. Baktım şehre servisler kalkıyor ama ana baba gün gibi tabi. Servislerin semte göre sıralandıklarını anlayınca ben de otelin semtine göre bir sıraya girmiştim ki, yanımdaki çift “Affedersiniz, dikkatimizi çekti de, servise mi bineceksiniz?” diye sordular.
Neyin dikkatlerini çektiğini anlayamadığımdan “evet” dedim korkarak. Kız “Ama alışveriş yapmamışsınız, torbanız yok” dedi. Ağzımın açık kaldığını fark edince kız hafif tebessümle devam etti; “alıveriş yapmayınca servise almıyorlar da..”
“Nasıl yani; ille bir şey mi almam gerekiyordu?” diye sordum. Başlarını evet anlamında salladı ikisi de gülmeye devam ederek. “E sinemaya gelenler ne yapıyor” diye sordum aynı şaşkınlıkla. “Bu servis merkezin ama, sadece onu bağlıyor”.
Şaka gibi geçen günüm daha bitmemişti anlaşılan. Tekrar taksiye binecek lüksüm olmadığından içeriye girdim yeniden. Akşam yerim diye birkaç tane meyve alarak servis alanına geri döndüm. Tam sıra bana gelmişken servis şoföre yanıma gelerek; “binemezsiniz bayan” dedi. Hemen elimdeki torbayı gösterip “ama alışveriş yaptım” dedim. Sesim polise yalvaran “ben çalmadım bak param var” diyen bir sokak çocuğunun sesine benziyordu.
“Yok abla, yer yok ondan dedim” diye karşılık verdi servis şoförü.
Allah’ım ne oluyordu, tek kaşım havada neredeyse etrafta kamera aramaya başlayacaktım. Şaka olmalıydı. Zamanı nasıl geçireceğim derken otoparklarda zaman öldürmek zorunda kalmıştım şimdi de.
Diğer servis kırkbeş dakika sonra geldi, bense tüm günün yorgunluğundan serviste uyuklayarak otelime dönmeyi başardım. Yemeğe kadar uyumaya karar verip saati akşam saat yediye kurup yattım.
Cep telefonum saat yedide beni uyandırdığında hala uykum vardı ama bu sefer de gece uyuyamayacağım diye zorla kalkıp giyindim ve restorana indim.
Restoranın kapısını açınca içerisinin boş olduğunu ve masalarda da servis olmadığı gördüm. Oradaki ilk garsona “Akşam yemeği yiyecektim ama..” diye geveleyerek sordum.
Garson “Akam yemeği servisi bitti hanımefendi” dedi.
“Nasıl yani, saat daha yediyi yeni geçiyor” diye şaşkınlıkla cevap verdim.
“Ama iftar iki saat önceydi bayan, yemek servisi bitti.”
“Pardon da, herkes oruç tutmaz ki, otel burası, ben yoldan geldim, nasıl biter yemek servisi, aç mı kalacağım yani şimdi?” diye hırsla soru sormaya başladım. Sesim yükselmiş olmalı ki, şef garson gelerek;
“Ne oldu efendim, sorun nedir” diye sordu. Durumu kısaca anlatınca “Bayan, garson doğru söylüyor, iftardan iki saat sonra servis kapanıyor ramazanda, ama gece sahur için yemek çıkacak merak etmeyin” dedi.
“Gece mi?” diye sorarken, sinirden alt dudağımı ısırdığımı hatırlıyorum. “Beyefendi, ne sahuru, akşam yemeği yiyemedim daha. Böyle müşteri otel anlayışı olur mu? Otele yoldan gelenler kalır zaten. Yolda kaç kişi oruç tutar ki? Şu anda otele girmiş olsaydım iftara yetişemedim diye beni aç bırakmıştınız yani öyle mi?”
Garson, “Bayan, yemek servisi bitti ama aperatif bir şeyler hazırlatırız tabi ki, tost falan isterseniz” diye araya girince “İyi yapın o zaman burada yiyeceğim” diye cevap verdim. Garson “Tamam efendim bir şey içer misiniz?” diye sorduğunda dilimin ucuna “evet bira” diyerek garsonu sinir etmek gelmişti ama beni aç bırakmalarından korkup çay dedim.
Sabah kalkıp tekrar duruşmaya girip İzmir’e dönmek için garaja geldiğimde, çantam tıka basa yiyecek doluydu. Şimdi ramazan diye garajda restoran açık olmaz, ya da otobüste servis yapılmaz neme lazım, ben önlemimi almıştım…
Eve gelip de, yatağıma girdiğimde tek düşündüğüm; bugünün bir özelliği mi vardı, ben mi çekmiştim her aksiliği, ya da aksilik demeyelim de yurdum insanı bugün beni mi seçmişti eğlenmek için?
BİR GÜN DENİZLİ’DE
“O kadar yorgun hissediyordum ki..Bu yorgunluk, yol yorgunluğu mu, şaşkınlıklarımın verdiği yorgunluk mu kestiremiyordum. Tek istediğim bir an önce eve gidebilmekti…
Daha dün sabah Denizli’ye duruşmaya gideceğim diye erken kalkmanın verdiği uykusuzluk vardı sadece üzerimde. İki gün üst üste duruşmam olduğumdan Denizli’de kalmaya karar vermiştim.”
Garajdan apar topar adliyeye gidip, duruşmalarıma girip bütün işlerimi hallettiğimde saat biri geçiyordu.
Tüm gün ne yapacağım diye düşünürken önce otele çantamı bırakayım dedim. Denizlili bir savcı arkadaşımdan uygun bir otel ismi alıp oraya yerleştim
Yorgunsanız zamanı değerlendirmenin en iyi yolu sinemadır diye düşünmüşümdür hep. Resepsiyondaki görevli kıza en yakın sinemaları sorduğumda şehrin girişinde bir alışveriş merkezi olduğunu ve sinema salonları bulunduğunu öğrenince en cazibi bu gibi görünmüştü. Hem gezip hem sinemaya gidebilirdim.
Ne kadar uzakta olabilir ki diyerek bir taksiye atladım; ama maalesef ki kızın dediğine geldim, alışveriş merkezi gerçekten de şehrin girişindeydi, tabi verdiğim taksi ücretini burada söylemeyeceğim. Güne kötü başladığımı düşünmemek için hemen sinema salonlarını aramaya koyuldum.
Merkezde gezen ziyaretçilerin yanlış yönlendirmeleri sonucu yaklaşık yirmi dakika döndüm durdum içeride. Sinemaya ulaştığımda iki salon olduğunu görünce olmadı ikisine de girerim diye sevindim içten içe.
Film salonlarının birinin önünde uzun bir kuyruk görünce şaşırıp filme baktım; bir çizgi filmdi. Çocuğunu alan gelmişti anlaşılan. Çocukların sesinden sinemada animasyon izlemeyi sevmediğimi itiraf etmeliyim. Dolayısıyla da çizgi filmi es geçip diğer salona yöneldim. Burada bir macera filmi oynuyordu. Gişeye yönelip ilk seansı sorunca filme kırk dakika olduğunu öğrendim.
“O zaman ilk seansa bir bilet alabilir miyim?” dedim adama.
Görevli oturma planı ekranını açıp da tüm koltukların aynı renkte olduğunu fark edince şaşkınlıkla;
“Yer mi yok?” diye sordum.
Adam sırıtarak, “Yok bayan her yer boş, ilk siz bilet istediniz” diyerek çayından bir yudum aldı ve yanındaki aynı formayı giymiş arkadaşıyla konuşmaya devam etti. Önce benimle ilgilenmediğini sanıp kızgınlıkla;
“İyi ya bir bilet verin o zaman, ortalardan olsun” diye suratsızca bir bilet istedim.
Adam bana dönüp, “İki kişi olmadıkça salon açılmaz ki bayan” diye karşılık verdi aynı suratsızlıkla.
“Yaa..eee..ben o zaman iki kişilik bilet alayım” dedim tebessüm etmeye çalışarak. Hırs mı yapmıştım nedir, ille gireceğim filme.
Görevli adam önce beni baştan aşağı süzdü, sonra yanındaki arkadaşına eğilip bir şeyler söyledi. O adam da biraz düşünüp aynı sessizlikle cevap verdi. Kendimi ağır ceza duruşmasında üye hâkimlerle reisin yaptığı sessiz konuşmaları ve çıkacak kararı beklerken ki gibi rahatsız hissetmiştim. Ya da gol attığında yan hakemle ofsayt tartışması yapan orta hakemin kararını bekleyen forvet oyuncu olmuştum o anda. Sanki adam tamam dese goool diye bağırıp orta noktaya koşmaya başlayacaktım.
Sonunda gişe görevlisi yavaşça ve itinayla bana dönüp; “Ama bayan, filmin oynaması için en az iki kişi gerekiyor” dedi. Yine en başa dönmüştük, reis delilleri değerlendirelim demişti, hakem de diğer yan hakemle dördüncü hakemi yanına çağırmıştı işte. Derin bir nefes alarak;
“Tamam beyefendi de, ben iki bilet alınca iki kişi satışı yapılmış olmuyor mu, yani seans açılabilir” diye ısrar ettim. Yani reise deliller dosyada, ya da hakeme “hoca ayıp oluyor, gol işte mis gibi” dedim sanırım.
Görevli tekrar arkadaşına bir bakış fırlatıp, cevap alamayınca “I-ıh, öyle değil, en az iki kafa olacak yani iki kişi bağğyan” diyerek beni şaşkınlıktan elle gol atmışım ya da müvekkilim suçunu itiraf etmiş gibi hissettirmeyi başarmıştı. İki kafa..iki kişi..Tüm biletleri alsam da film oynamayacak mantığı olmuyor muydu bu şimdi..Şaka gibiydi.
Geri geri yürüyerek çevreme bakmaya başladım. Herkes ısrarla çizgi filme bilet alıyordu. Sinemanın masalarından birine oturup beklemeye başladım belki biri gelir diye. Bir ara abartıp yan masadaki teyzeye “size bilet alayım, beraber filmi izleyelim” diyecektim az kalsın, sonra kadın beni deli ya da sapık sanacak diye ürküp vazgeçtim.
Evet, ne gelen oldu ne de giden. Filmin saati de geçti tabi ki. Şaşkınlık ve sinirden alışveriş merkezinin içinde boş boş dolaşmaya başladım.
Param yoksa o merkezlerde gezmeyi oldum olası sevmemişimdir. Daha doğrusu oralara sadece bir şey almak için girerim diyelim. Bir saat gezdikten sonra döneyim bari diye dışarı çıktım. Baktım şehre servisler kalkıyor ama ana baba gün gibi tabi. Servislerin semte göre sıralandıklarını anlayınca ben de otelin semtine göre bir sıraya girmiştim ki, yanımdaki çift “Affedersiniz, dikkatimizi çekti de, servise mi bineceksiniz?” diye sordular.
Neyin dikkatlerini çektiğini anlayamadığımdan “evet” dedim korkarak. Kız “Ama alışveriş yapmamışsınız, torbanız yok” dedi. Ağzımın açık kaldığını fark edince kız hafif tebessümle devam etti; “alıveriş yapmayınca servise almıyorlar da..”
“Nasıl yani; ille bir şey mi almam gerekiyordu?” diye sordum. Başlarını evet anlamında salladı ikisi de gülmeye devam ederek. “E sinemaya gelenler ne yapıyor” diye sordum aynı şaşkınlıkla. “Bu servis merkezin ama, sadece onu bağlıyor”.
Şaka gibi geçen günüm daha bitmemişti anlaşılan. Tekrar taksiye binecek lüksüm olmadığından içeriye girdim yeniden. Akşam yerim diye birkaç tane meyve alarak servis alanına geri döndüm. Tam sıra bana gelmişken servis şoföre yanıma gelerek; “binemezsiniz bayan” dedi. Hemen elimdeki torbayı gösterip “ama alışveriş yaptım” dedim. Sesim polise yalvaran “ben çalmadım bak param var” diyen bir sokak çocuğunun sesine benziyordu.
“Yok abla, yer yok ondan dedim” diye karşılık verdi servis şoförü.
Allah’ım ne oluyordu, tek kaşım havada neredeyse etrafta kamera aramaya başlayacaktım. Şaka olmalıydı. Zamanı nasıl geçireceğim derken otoparklarda zaman öldürmek zorunda kalmıştım şimdi de.
Diğer servis kırkbeş dakika sonra geldi, bense tüm günün yorgunluğundan serviste uyuklayarak otelime dönmeyi başardım. Yemeğe kadar uyumaya karar verip saati akşam saat yediye kurup yattım.
Cep telefonum saat yedide beni uyandırdığında hala uykum vardı ama bu sefer de gece uyuyamayacağım diye zorla kalkıp giyindim ve restorana indim.
Restoranın kapısını açınca içerisinin boş olduğunu ve masalarda da servis olmadığı gördüm. Oradaki ilk garsona “Akşam yemeği yiyecektim ama..” diye geveleyerek sordum.
Garson “Akam yemeği servisi bitti hanımefendi” dedi.
“Nasıl yani, saat daha yediyi yeni geçiyor” diye şaşkınlıkla cevap verdim.
“Ama iftar iki saat önceydi bayan, yemek servisi bitti.”
“Pardon da, herkes oruç tutmaz ki, otel burası, ben yoldan geldim, nasıl biter yemek servisi, aç mı kalacağım yani şimdi?” diye hırsla soru sormaya başladım. Sesim yükselmiş olmalı ki, şef garson gelerek;
“Ne oldu efendim, sorun nedir” diye sordu. Durumu kısaca anlatınca “Bayan, garson doğru söylüyor, iftardan iki saat sonra servis kapanıyor ramazanda, ama gece sahur için yemek çıkacak merak etmeyin” dedi.
“Gece mi?” diye sorarken, sinirden alt dudağımı ısırdığımı hatırlıyorum. “Beyefendi, ne sahuru, akşam yemeği yiyemedim daha. Böyle müşteri otel anlayışı olur mu? Otele yoldan gelenler kalır zaten. Yolda kaç kişi oruç tutar ki? Şu anda otele girmiş olsaydım iftara yetişemedim diye beni aç bırakmıştınız yani öyle mi?”
Garson, “Bayan, yemek servisi bitti ama aperatif bir şeyler hazırlatırız tabi ki, tost falan isterseniz” diye araya girince “İyi yapın o zaman burada yiyeceğim” diye cevap verdim. Garson “Tamam efendim bir şey içer misiniz?” diye sorduğunda dilimin ucuna “evet bira” diyerek garsonu sinir etmek gelmişti ama beni aç bırakmalarından korkup çay dedim.
Sabah kalkıp tekrar duruşmaya girip İzmir’e dönmek için garaja geldiğimde, çantam tıka basa yiyecek doluydu. Şimdi ramazan diye garajda restoran açık olmaz, ya da otobüste servis yapılmaz neme lazım, ben önlemimi almıştım…
Eve gelip de, yatağıma girdiğimde tek düşündüğüm; bugünün bir özelliği mi vardı, ben mi çekmiştim her aksiliği, ya da aksilik demeyelim de yurdum insanı bugün beni mi seçmişti eğlenmek için?
PATİKA
PATİKA
PINAR NURHAN
PATİKA
“Sabah güneşi bekledim… Elimde kahvem gökyüzünün kızıldan mora mordan pembeye geçişindeki ışık dansını izledim. Bütün doğa uyanmıştı. Kuşlar, böcekler, eşekler ve pek tabii ki horozlar…”
Alaycı bir tebessüm belirdi dudaklarımda. Bu horoz dedim kendi kendime nasılda kuvvetle hiç kimsenin onu dinlememesine ve de beklememesine aldırmadan ötmekte…
Gerçekten de aldırmıyordu. Bunun için yaratılmıştı, görevi buydu ve o da bunu gerçekleştiriyordu işte…
Sanki bir tek insanlar uyuyordu… Sanki değil uyuyorlardı…
Nasıl da nazlanarak gelmekteydi güneş, nasıl da bir sevgili gibi süzülerek ve kendinden önce ışık oyunlarıyla yolda olduğunu müjdeleyerek…
Hafif bir rüzgâr, bu büyüleyici manzarayı tamamlıyordu. Hanımeli kokuları ve dağların doruklarından süzülüp gelen kekik esintilerini hatırlatmadan geçemeyeceğim.
Behramoğlu bir yazısının başlığını şöyle atmıştı;
“Yalnız kalmak kötüdür ama yalnız kalmayı bilmemek daha kötüdür.”
Kendisine tahammül göstermeyen insanlar ötekine ilişkin her tutumlarında bu tahammülsüzlüğü yansıtıyor ve ilişkileri içinden çıkılmaz bir buhran durumuna getiriyorlar.
Herkes kendine her davranış biçimini hak görüyor ve kendi olamamış bireyler diğerlerinin yaşam enerjisini emmek suretiyle hayatta kalabiliyorlar.(alıcı kişilik, from-oral, edilgin kişilik, Freud )
Ruhların birbirini talanı ya da yağmalaması insanlığın bir türlü vazgeçemediği kanlı tarihi olmak zorunda kalıyor.
Küreselleşme oyununun uyuşturma aygıtlarından biri olan televizyon kutusu evlerimizin başköşesinde korunmakta. Tozu özenle alınırken elektrikler gittiğinde en çok da onu izleyemeyeceğimiz için üzülüyor, bozulursa hemen tamir ettiriyor yeni kanallar eklemek için milyonlar harcıyoruz.
Elektrikler kesildiğinde hele bir de kış gecesi ve şehrin orta yerinde yaşayan bir aile iseniz panik oluyorsunuz. Çünkü mumlar da yakılınca herkes birbirine bakıyor. Belki de uzun zamandır ilk defa aile bireyleri birbirini görüyor, izliyor.
Oluşan sessizliği, bir şey olsa da bozsa diye bekliyorsunuz.
Sonunda kimse bu iletişim özürlülüğüne tahammül edemeyip erkenden yatıyor. Herkes esniyor ve kaçamak iyi geceler dileğiyle bir Türk ailesi daha akşamını sonlandırıyor.
Çok eskiden okumuştum. Oruç Aruoba; “yer de, yön de, yol da bilinçtir” diyordu.
Sanırım bilincimiz yorgun düşünce yönlerimizde bulanıyor yollar da eğri büğrü, çıkışsız bir patikayı andırıyor.
Bir gün adres ararken tam böyle bir patikaya düştüm. İnatla da gittim devam ettim. Derken kocaman bir talaş tepeciği belirdi. Arabayla geçebilmenin imkânı yok. Terler içinde bakakaldım. Çok dar. Yan taraf ırmak ve çok yüksek. Dönecek yerde yok. Dönüşsüz yol dedim içimden sonra gülmeye başladım. Gülmesem ağlayacaktım çünkü. Arabada kızımda var. Yok, ağlanmaz çocukların yanında güçlü anneyiz ya anasını satayım. Neredeyse 2 km yolu geri geri gittim. Başlangıca vardığımda pek bir sevindim hani. Artık yeni bir başlangıcım vardı yaa...
O gün karar verdim dönüşsüz yol yok. Döndüğün sürece tabii... Ağlayıp yardım da çağırabilirdim elbette. O da bir seçenekti nihayetinde. Daha az geçerli ya da saçma bir yol değildi üstelik. Neden yapmadım bilmiyorum. Yorulmak istedim sanırım. Yorgunluktan bitap düşmek gibisi yok bazen. O zaman yaşadığımı hissediyorum. Bide o alnımdan akan yorgunluk terleri bana çok filmografik geliyor olabilir. Böle hani film kahramanıymışım gibi. Kendi filmimizi çekmiyor muyuz hakikaten? Onun kahramanı da kendimiz değil miyiz zaten. Ondan değil mi yorgunluğumuz? Yorulunca hayat senin hayatın olmuyor mu? Aslında…
Güneşin doğuşunu izlemek için geç kalınmış sayılır mı?
pinar.nurhan@yahoo.com
PATİKA
“Sabah güneşi bekledim… Elimde kahvem gökyüzünün kızıldan mora mordan pembeye geçişindeki ışık dansını izledim. Bütün doğa uyanmıştı. Kuşlar, böcekler, eşekler ve pek tabii ki horozlar…”
Alaycı bir tebessüm belirdi dudaklarımda. Bu horoz dedim kendi kendime nasılda kuvvetle hiç kimsenin onu dinlememesine ve de beklememesine aldırmadan ötmekte…
Gerçekten de aldırmıyordu. Bunun için yaratılmıştı, görevi buydu ve o da bunu gerçekleştiriyordu işte…
Sanki bir tek insanlar uyuyordu… Sanki değil uyuyorlardı…
Nasıl da nazlanarak gelmekteydi güneş, nasıl da bir sevgili gibi süzülerek ve kendinden önce ışık oyunlarıyla yolda olduğunu müjdeleyerek…
Hafif bir rüzgâr, bu büyüleyici manzarayı tamamlıyordu. Hanımeli kokuları ve dağların doruklarından süzülüp gelen kekik esintilerini hatırlatmadan geçemeyeceğim.
Behramoğlu bir yazısının başlığını şöyle atmıştı;
“Yalnız kalmak kötüdür ama yalnız kalmayı bilmemek daha kötüdür.”
Kendisine tahammül göstermeyen insanlar ötekine ilişkin her tutumlarında bu tahammülsüzlüğü yansıtıyor ve ilişkileri içinden çıkılmaz bir buhran durumuna getiriyorlar.
Herkes kendine her davranış biçimini hak görüyor ve kendi olamamış bireyler diğerlerinin yaşam enerjisini emmek suretiyle hayatta kalabiliyorlar.(alıcı kişilik, from-oral, edilgin kişilik, Freud )
Ruhların birbirini talanı ya da yağmalaması insanlığın bir türlü vazgeçemediği kanlı tarihi olmak zorunda kalıyor.
Küreselleşme oyununun uyuşturma aygıtlarından biri olan televizyon kutusu evlerimizin başköşesinde korunmakta. Tozu özenle alınırken elektrikler gittiğinde en çok da onu izleyemeyeceğimiz için üzülüyor, bozulursa hemen tamir ettiriyor yeni kanallar eklemek için milyonlar harcıyoruz.
Elektrikler kesildiğinde hele bir de kış gecesi ve şehrin orta yerinde yaşayan bir aile iseniz panik oluyorsunuz. Çünkü mumlar da yakılınca herkes birbirine bakıyor. Belki de uzun zamandır ilk defa aile bireyleri birbirini görüyor, izliyor.
Oluşan sessizliği, bir şey olsa da bozsa diye bekliyorsunuz.
Sonunda kimse bu iletişim özürlülüğüne tahammül edemeyip erkenden yatıyor. Herkes esniyor ve kaçamak iyi geceler dileğiyle bir Türk ailesi daha akşamını sonlandırıyor.
Çok eskiden okumuştum. Oruç Aruoba; “yer de, yön de, yol da bilinçtir” diyordu.
Sanırım bilincimiz yorgun düşünce yönlerimizde bulanıyor yollar da eğri büğrü, çıkışsız bir patikayı andırıyor.
Bir gün adres ararken tam böyle bir patikaya düştüm. İnatla da gittim devam ettim. Derken kocaman bir talaş tepeciği belirdi. Arabayla geçebilmenin imkânı yok. Terler içinde bakakaldım. Çok dar. Yan taraf ırmak ve çok yüksek. Dönecek yerde yok. Dönüşsüz yol dedim içimden sonra gülmeye başladım. Gülmesem ağlayacaktım çünkü. Arabada kızımda var. Yok, ağlanmaz çocukların yanında güçlü anneyiz ya anasını satayım. Neredeyse 2 km yolu geri geri gittim. Başlangıca vardığımda pek bir sevindim hani. Artık yeni bir başlangıcım vardı yaa...
O gün karar verdim dönüşsüz yol yok. Döndüğün sürece tabii... Ağlayıp yardım da çağırabilirdim elbette. O da bir seçenekti nihayetinde. Daha az geçerli ya da saçma bir yol değildi üstelik. Neden yapmadım bilmiyorum. Yorulmak istedim sanırım. Yorgunluktan bitap düşmek gibisi yok bazen. O zaman yaşadığımı hissediyorum. Bide o alnımdan akan yorgunluk terleri bana çok filmografik geliyor olabilir. Böle hani film kahramanıymışım gibi. Kendi filmimizi çekmiyor muyuz hakikaten? Onun kahramanı da kendimiz değil miyiz zaten. Ondan değil mi yorgunluğumuz? Yorulunca hayat senin hayatın olmuyor mu? Aslında…
Güneşin doğuşunu izlemek için geç kalınmış sayılır mı?
pinar.nurhan@yahoo.com
ACI KERVANI
VELİ ÇTAK
KALKTI GÖÇ EYLEDİ ACI KERVANI
Yuvalanmıştır önceden
Bütün göçlerin içine
Bir daha çıkmamak üzere.
Eşyalar atılır, eskir, yenilenir,
İnsanlar da.
O atılmaz
Kendine alıştırır, belki kılık değiştirir.
Dal budak salar,
Başarısızlık, içine kapalılık, sinirlilik, duygusallık olur,
Türkü olur acı
Ama eksilmez.
Alıştığı görüntülerden, havadan sudan, bitkilerden, tanıdık kokulardan, taş, toprak çeşitlerinden kendini bildi bileli tanıdığı insanlardan, dostlarından düşmanlarından, sevdiklerinden, sevmediklerinden, akrabalarından, komşularından ayrılıp başka dünyalara, başka kokulara, rüzgâra, havaya, insanlara, tümüyle yabancısı olduğun bir dünyaya ailenle birlikte gözü kapalı atılmaktır göç.
Kendi doğup büyüdüğü yerdeki insan, çevresindeki insanları tanır. Kim hangi durumda nasıl davranır, zorda kalınca kimden yardım istenir, kimler yardımına koşar, kime güvenilmez bilir. Düşmanını ve düşmanının nasıl davranacağını bilmek bile, bir avantajdır.
Kiminle, hangi sıkıntılarla karşılaşacağını bilmemek. Nerde oturacak, kimlerle arkadaşlık yapacak, havasına, suyuna alışabilecek mi. Hangi tehlikeler kendisini bekliyor, düşünememek. Ama yine de başka diyarlara gitmek, sıkıntıları bilerek göç etmek. Bütün bu sıkıntılara insan niçin katlanır? Artık bitmiştir, bütün olanaklar denenmiş başka çıkar yol kalmamıştır. Sonu belli olmayan bir yolculuk, tanıdığı toprağında kalmaktan daha iyidir artık. Ne büyük bir sorun!
Deprem ya da yangın gibi çok kısa sürede olmadığı için pek fark edemiyoruz ama bence insanlar ve ülkeler için büyüklük sıralamasında ikinci büyük felaket göçtür(birincisi savaştır). Kim yukarıda bir bölümünü özetlemeye çalıştığım olanakları bırakıp sonunda ne olacağını bilmediği maceraya atılabilir. Dahası ailesini bu tehlikeli sele kapıp koyuverir? Bir insanın ya deli ya da bütün olanakları bitirmiş olması, iyice çaresiz kalması gerekir göçebilmesi için. Göçen kendi coğrafyasında sürgündür.
Yaşam göndermiştir onu sürgüne, bizim yaşamımızı hazırlayanlar demek belki daha doğru. Kendi isteğimle çıktım sanır, yeni yerinde sonsuz bir uğraşının, didişmenin, umutların peşinden koşar. Yaşama, ailesine, kendisine dair birçok görevini unutur. Değer yargıları altüst olmuştur. Bu kargaşayı değerlendiren fırsatçılar, siyasetçi, din bezirgânları, ekonomik doyumsuzlar yaşamın akışına kendini kaptırmış insanları kandırabilir.
İster şehirler, bölgeler ister ülkeler arasında olsun sorun aynıdır. Hep haberlerde hayretler içinde izleriz; bir sürü insan çok tehlikeli yollar deneyerek başka ülkelere göç etmek isterler ama bu yolculuk çoğunun felaketi olur. İnsanın her şeyi bitmiştir. Son bir hamle ile altında kayan topraktan kurtulmak, başka bir karaya ayak basmak ister. Yeni basacağı karanın sağlam mı, daha mı kötü olacağını bilmeden.
Neden, çünkü terk ettiği yerde mutlu değildir, yaşama olanağı bile kalmamıştır artık. Yeni yerde belki vardır.
Çaresizlik, başka çıkar yol bulamamak, sonunun belli olmadığı bir serüvene ailesiyle birlikte atılmak. Türkiye’de ne çok çaresiz, ne yapacağını bilemeyen insan var?
DİE (Devlet İstatistik Enstitüsü)’ye göre yurdumuzda göçlerle ilgili kimi istatiki bilgiler Türkiye’nin göç felaketine uğrayanların sayısının ne kadar büyük olduğunu göstermektedir.
Lütfen yerleşim yerleri arasında göç eden insan sayılarını toplayalım. Burada sadece 20 yıllık ve beş yaşından büyüklerin sayısı verilmiş. Bu tarihlerden öncesi ve sonrasını da var. Geri dönenler yok denecek kadar azdır.
Göç yurdumuzda sorunların baş kaynağıdır. Bir tarafta terk edilen topraklar evler boş duruyor, tarlalar ekilemiyor, hayvancılık yapılamıyor, tertemiz doğal sular boşa akıyor, okullar öğrencisizlikten kapanıyor, devletin yaptığı yatırımlar atıl kalıyor. Öte yanda arsa, ev fiyatları el yakıyor, susuzluk, gürültü, trafik gibi büyük yeni sorunlar ortaya çıkmakta. Okullarda öyle bir yığılma var ki düzenli eğitim yapmak şöyle dursun, disiplin sorunu ön planda. Büyük şehirlerde izlemelerin düzenli yapılamaması yüzünden şaşılacak kadar çok sayıda okul çağındaki çocuk okula gidemiyor. Göç veren yerlerde insanların azlığı yüzünden güvenlik sorunu var, göç alan yerlerde kalabalık yüzünden. Yine bir tarafta değerlendirilecek bir sürü üretim olanakları varken değerlendirilmeyi beklerken, diğer tarafta para kazanmaya yönelik daha çok (seyyar satıcılık, pazarcılık, her köşe başına bir bakkal açılması, komisyonculuk, iş takipçiliği gibi) sağlıksız, (kapkaççılık, yol kesme, mafyalaşma, kadın ticareti gibi) yasal olmayan iş olanakları yaratılıyor ya da milyonlarca insanımız iş bulamamaktan yakınıyor.
Sebep? Ekonomik, sosyal, siyasi yanlışlar, güvenlik sorunu. Çözüm? Doğaldır ki sebeplerinin iyice araştırılıp göçü önleyecek, hatta belli bir süre geri dönüşü olanaklı kılacak önlemlerin alınması. Bunlar uzmanların, devletin, siyasilerin işi. Ben olaya başka bir pencereden bakmak istiyorum:
Evde ekonomik sorun var. Büyükler hep sıkıntılı, bir şeylerin ardından koşturup, bir yerlere ulaşmaya çalışıyorlar. Hep yarının yarınların kaygısı içindeler. Onlarla rahat konuşup dertlerini anlatamıyorlar, çoğu zaman tersleniyorlar çünkü onların daha hayati düşünceleri var.
Çevrede tanımadıkları, ne olduğunu bilmediği bir çok insan var. İlişkide oldukları insanlara güvenemiyorlar, bütün ilişkilerinde hep tedirginler. Kandırılabilir, saldırıya uğrayabilir, haklarını arayamayabilirler. Dertleşebilecekleri insanlar çok az ya da yok. Dışarının kalabalığı, kirliliği, gürültüsü. Akrabalar başka şehirlerde. Görüşmeye görüşmeye yabancılaşmışlar. Bu evde konuşmalar düzenli değildir. Aile fertleri gergindir, yorgun, düşüncelidir, kafasında bir sürü sorunları var. Herkes her şeyi rahatça konuşamaz. Aile demek rahatça tartışabileceğiniz kişiler demektir aynı zamanda. Ama düzgün bir tartışma ortamı yoksa iş kavgaya dönüşür. Büyü bir de bozuldu mu tekrar ayar tutturmak neredeyse olanaksızdır.
Çeşitli sıkıntıların yaşandığı ailede ayar zaten bozuktur. Çocuk alışkanlıklarını, ruhsal gıdasını ailesinden alır. Aile tek sığınağı, aile fertleri güvenebildiği kişilerdir. Ruhsal darbelere karşı savunmasız olan çocuk ve genç en yakın bildiği.
Ailesiyle konuşamayan, evin içinde bir huzursuzluk olduğunu bilen, gereksinimleri isteğince karşılanmayan, hep azarlanan, aşağılanan, kendi haline bırakılan, hatta dayak yiyen çocuk okulda nasıldır? Ya içine kapanmıştır, öğretmenleri ona ulaşamaz, hayatından bezmiştir, dersleri falan düşünmez, ya da saldırgandır, disiplin altına alınamaz. Her iki durumda da onlara istenilen eğitimi veremezsiniz.
Bir okulda, şehirde ülkede bu tip öğrenciler, gençler, insanlar, aileler çoksa…
KALKTI GÖÇ EYLEDİ ACI KERVANI
Yuvalanmıştır önceden
Bütün göçlerin içine
Bir daha çıkmamak üzere.
Eşyalar atılır, eskir, yenilenir,
İnsanlar da.
O atılmaz
Kendine alıştırır, belki kılık değiştirir.
Dal budak salar,
Başarısızlık, içine kapalılık, sinirlilik, duygusallık olur,
Türkü olur acı
Ama eksilmez.
Alıştığı görüntülerden, havadan sudan, bitkilerden, tanıdık kokulardan, taş, toprak çeşitlerinden kendini bildi bileli tanıdığı insanlardan, dostlarından düşmanlarından, sevdiklerinden, sevmediklerinden, akrabalarından, komşularından ayrılıp başka dünyalara, başka kokulara, rüzgâra, havaya, insanlara, tümüyle yabancısı olduğun bir dünyaya ailenle birlikte gözü kapalı atılmaktır göç.
Kendi doğup büyüdüğü yerdeki insan, çevresindeki insanları tanır. Kim hangi durumda nasıl davranır, zorda kalınca kimden yardım istenir, kimler yardımına koşar, kime güvenilmez bilir. Düşmanını ve düşmanının nasıl davranacağını bilmek bile, bir avantajdır.
Kiminle, hangi sıkıntılarla karşılaşacağını bilmemek. Nerde oturacak, kimlerle arkadaşlık yapacak, havasına, suyuna alışabilecek mi. Hangi tehlikeler kendisini bekliyor, düşünememek. Ama yine de başka diyarlara gitmek, sıkıntıları bilerek göç etmek. Bütün bu sıkıntılara insan niçin katlanır? Artık bitmiştir, bütün olanaklar denenmiş başka çıkar yol kalmamıştır. Sonu belli olmayan bir yolculuk, tanıdığı toprağında kalmaktan daha iyidir artık. Ne büyük bir sorun!
Deprem ya da yangın gibi çok kısa sürede olmadığı için pek fark edemiyoruz ama bence insanlar ve ülkeler için büyüklük sıralamasında ikinci büyük felaket göçtür(birincisi savaştır). Kim yukarıda bir bölümünü özetlemeye çalıştığım olanakları bırakıp sonunda ne olacağını bilmediği maceraya atılabilir. Dahası ailesini bu tehlikeli sele kapıp koyuverir? Bir insanın ya deli ya da bütün olanakları bitirmiş olması, iyice çaresiz kalması gerekir göçebilmesi için. Göçen kendi coğrafyasında sürgündür.
Yaşam göndermiştir onu sürgüne, bizim yaşamımızı hazırlayanlar demek belki daha doğru. Kendi isteğimle çıktım sanır, yeni yerinde sonsuz bir uğraşının, didişmenin, umutların peşinden koşar. Yaşama, ailesine, kendisine dair birçok görevini unutur. Değer yargıları altüst olmuştur. Bu kargaşayı değerlendiren fırsatçılar, siyasetçi, din bezirgânları, ekonomik doyumsuzlar yaşamın akışına kendini kaptırmış insanları kandırabilir.
İster şehirler, bölgeler ister ülkeler arasında olsun sorun aynıdır. Hep haberlerde hayretler içinde izleriz; bir sürü insan çok tehlikeli yollar deneyerek başka ülkelere göç etmek isterler ama bu yolculuk çoğunun felaketi olur. İnsanın her şeyi bitmiştir. Son bir hamle ile altında kayan topraktan kurtulmak, başka bir karaya ayak basmak ister. Yeni basacağı karanın sağlam mı, daha mı kötü olacağını bilmeden.
Neden, çünkü terk ettiği yerde mutlu değildir, yaşama olanağı bile kalmamıştır artık. Yeni yerde belki vardır.
Çaresizlik, başka çıkar yol bulamamak, sonunun belli olmadığı bir serüvene ailesiyle birlikte atılmak. Türkiye’de ne çok çaresiz, ne yapacağını bilemeyen insan var?
DİE (Devlet İstatistik Enstitüsü)’ye göre yurdumuzda göçlerle ilgili kimi istatiki bilgiler Türkiye’nin göç felaketine uğrayanların sayısının ne kadar büyük olduğunu göstermektedir.
Lütfen yerleşim yerleri arasında göç eden insan sayılarını toplayalım. Burada sadece 20 yıllık ve beş yaşından büyüklerin sayısı verilmiş. Bu tarihlerden öncesi ve sonrasını da var. Geri dönenler yok denecek kadar azdır.
Göç yurdumuzda sorunların baş kaynağıdır. Bir tarafta terk edilen topraklar evler boş duruyor, tarlalar ekilemiyor, hayvancılık yapılamıyor, tertemiz doğal sular boşa akıyor, okullar öğrencisizlikten kapanıyor, devletin yaptığı yatırımlar atıl kalıyor. Öte yanda arsa, ev fiyatları el yakıyor, susuzluk, gürültü, trafik gibi büyük yeni sorunlar ortaya çıkmakta. Okullarda öyle bir yığılma var ki düzenli eğitim yapmak şöyle dursun, disiplin sorunu ön planda. Büyük şehirlerde izlemelerin düzenli yapılamaması yüzünden şaşılacak kadar çok sayıda okul çağındaki çocuk okula gidemiyor. Göç veren yerlerde insanların azlığı yüzünden güvenlik sorunu var, göç alan yerlerde kalabalık yüzünden. Yine bir tarafta değerlendirilecek bir sürü üretim olanakları varken değerlendirilmeyi beklerken, diğer tarafta para kazanmaya yönelik daha çok (seyyar satıcılık, pazarcılık, her köşe başına bir bakkal açılması, komisyonculuk, iş takipçiliği gibi) sağlıksız, (kapkaççılık, yol kesme, mafyalaşma, kadın ticareti gibi) yasal olmayan iş olanakları yaratılıyor ya da milyonlarca insanımız iş bulamamaktan yakınıyor.
Sebep? Ekonomik, sosyal, siyasi yanlışlar, güvenlik sorunu. Çözüm? Doğaldır ki sebeplerinin iyice araştırılıp göçü önleyecek, hatta belli bir süre geri dönüşü olanaklı kılacak önlemlerin alınması. Bunlar uzmanların, devletin, siyasilerin işi. Ben olaya başka bir pencereden bakmak istiyorum:
Evde ekonomik sorun var. Büyükler hep sıkıntılı, bir şeylerin ardından koşturup, bir yerlere ulaşmaya çalışıyorlar. Hep yarının yarınların kaygısı içindeler. Onlarla rahat konuşup dertlerini anlatamıyorlar, çoğu zaman tersleniyorlar çünkü onların daha hayati düşünceleri var.
Çevrede tanımadıkları, ne olduğunu bilmediği bir çok insan var. İlişkide oldukları insanlara güvenemiyorlar, bütün ilişkilerinde hep tedirginler. Kandırılabilir, saldırıya uğrayabilir, haklarını arayamayabilirler. Dertleşebilecekleri insanlar çok az ya da yok. Dışarının kalabalığı, kirliliği, gürültüsü. Akrabalar başka şehirlerde. Görüşmeye görüşmeye yabancılaşmışlar. Bu evde konuşmalar düzenli değildir. Aile fertleri gergindir, yorgun, düşüncelidir, kafasında bir sürü sorunları var. Herkes her şeyi rahatça konuşamaz. Aile demek rahatça tartışabileceğiniz kişiler demektir aynı zamanda. Ama düzgün bir tartışma ortamı yoksa iş kavgaya dönüşür. Büyü bir de bozuldu mu tekrar ayar tutturmak neredeyse olanaksızdır.
Çeşitli sıkıntıların yaşandığı ailede ayar zaten bozuktur. Çocuk alışkanlıklarını, ruhsal gıdasını ailesinden alır. Aile tek sığınağı, aile fertleri güvenebildiği kişilerdir. Ruhsal darbelere karşı savunmasız olan çocuk ve genç en yakın bildiği.
Ailesiyle konuşamayan, evin içinde bir huzursuzluk olduğunu bilen, gereksinimleri isteğince karşılanmayan, hep azarlanan, aşağılanan, kendi haline bırakılan, hatta dayak yiyen çocuk okulda nasıldır? Ya içine kapanmıştır, öğretmenleri ona ulaşamaz, hayatından bezmiştir, dersleri falan düşünmez, ya da saldırgandır, disiplin altına alınamaz. Her iki durumda da onlara istenilen eğitimi veremezsiniz.
Bir okulda, şehirde ülkede bu tip öğrenciler, gençler, insanlar, aileler çoksa…
SU...SUSUZ YAZLARA DOĞRU...
SU…SUSUZ YAZLARA DOĞRU
“Kuraklık bir paranoya olmaktan çıktı artık. Tehlike kapıya dayandı. Batan bir gemide olanlar sonunda anladılar tümünün de birlikte batacağını. Ama ah şu bizi yöneten yerel yöneticiler. Bir tek onlar aymazlığında işin. Ya da hesap bilmezliğinde.
Biz onların öğütlerini dinlemekteyiz ve titizce uygulamakta. Ama patlak su boruları haftalar geçtiği halde onarılmamakta.”
Onuncu sayımızda kapak resmi yaptığımız o ünlü ve tarihî Akpınar Çeşmesi’nin musluklarının da akmadığına tanık olduk oradan geçtiğimiz geçen haftalardan birinde.
Artık orada tahta tokaç ile kilim yıkayan bacılarımız yok. Çevresinde top oynayan, topaç çeviren, uçurtma uçuran çocuklar da.
Yıllar boyu gürül gürül akan Kekliktepe ile TURKO’ların bahçesinden kaynayıp önünde akıp duran akar çeşme de giderek iplik gibi akmaya başladı.
Akpınar Deresinden sadece iğrenç kanalizasyon ve fabrika atık sularının kokuları duyuluyor. Yapılan dere temizliği şimdiden önceki durumuna dönüşüyor. Jandarmaya doğru uzayan dere boyuna bakın bir. Sanki birkaç ay önce dev dozerler ve greyderler hiç uğramamış gibi.
Yeraltı suları denetimsiz kullanılıyor.
Yüzme havuzları, kodamanların sitelerinin çim alanları, seralar ve bahçeler şimdilik gemisini kurtaran kaptan. Ama ya sonra?
Yarımada Demokrat Urla Gazetesi ve Urla İmece Dergimizde bu SU konusu ile ilgili onlarca sayfa bilimsel yazılar yazıldı.
Hepimizin okuduğu günlük yazılarda da.
NASA Türkiye’nin 2040 yılında SU krizinden en çok etkilenecek ülke olduğunu açıklamış bir de harita yayınlamış.
Bu haritaya bakılırsa Durumumuz hiç de parlak değil. Birey olarak geliyorum diyen bu felakete birey olarak hiç önem vermediğimiz kesin. Hangimiz sabah kalktığımızda lavaboyu, pisuvarı, mutfak musluğunu, duşu, bahçe hortumunu açmadan önce şöyle bir düşünüp de suyu tutumlu olarak kullanıyoruz,
Bilimsel yazıları bir kez daha okuyup TEHLİKE’nin FARKINDA lığında oluyoruz?
Mahmut TOLON un bu konudaki yazısı ne kadar anlamlı!
Evet, vatan toprakları elden gidiyor. Bir taraftan yabancılara peşkeş çekilerek yok pahasına, bir taraftan da çölleşme sonucu var olan su alanlarının çamur tortusu haline dönüşmesiyle.
Görünen su kaynaklarının durgun olanları (göl, baraj, gölet)tümünün ÇÖLLEŞME ve erozyon yüzünden akan yağmur ve kar sularının toprakları sürüklemesi sonucu öngörülenden 10–20 yıl öncesinden devre dışı kalacağını biliyor muydunuz?
Karadeniz, Ege ve Akdeniz’den başlayarak
Akarsuları, dereleri, çayları, nehirleri kurumakta olan göl ve göletlerle buluşturmak artık hayal ve alay konusu olmaktan çıktı Sayın TOLON.
Geçen haftalar içinde medyada okuduk ki İstanbul da Şile-Ağva da böyle bir proje sonuçlanmak üzere. Kilyos’tan Karadenize,Ke3merburgaz’dan Haliç’in GÖLDEN HORN altın boynuzunun SADABAT DERESİ ne doğru da bir çalışma var. Ankara’da da benzer bir çalışmanın kente su veren baraja çok yaklaştığını okuyor, dinliyoruz son günlerde.
Ama birey olarak yapılacak katkı bu çalışmalardan çok daha önemli. Su kullanımında tutumluluk, erozyonu önlemek için ağaçlanma seferberliğinde yeni bir hedef tahtası. Ormanlarımızın yanmasını önlemek için orman içi ve orman çevresinde yapılması gereken temizleme, koruma ve önleme çalışmaları.
Orman içi yollardan geçerken gördüğümüz göstermelik orman içi temizliğine ciddi boyutlarda el atmak. Yol kenarlarında birkaç metrelik bir temizlik var ama bu malzeme birkaç metre sonra yığılmış ve ötesinde de kupkuru ve bir yangına çağrı çıkaran boyutta potansiyel tehlike.(Bakınız: Kuşçular Demircili, Yağcılar ve İçmeler orman içi yollarının kıyıları ve içerleri.)
Bir sigara izmariti, kırık bir şişe, bir kibrit yeter son akciğerlerin kül olması için.
ATA’nın 100 üncü doğum yılı kutlamasında (1981)Bademler Barajını açan 3 Bakan ve birçok milletvekili, binlerce halka hitaben ilk konuşmayı yapan muhtar (Sarı Çocuk)Hüseyin OR şöyle demişti. SUSUZ YAZ yok artık. Baraj şu an ne durumda? O günleri görenler yanıtlasın bakalım biyol!
Bademler ne halde, Urla ne halde?
“Kuraklık bir paranoya olmaktan çıktı artık. Tehlike kapıya dayandı. Batan bir gemide olanlar sonunda anladılar tümünün de birlikte batacağını. Ama ah şu bizi yöneten yerel yöneticiler. Bir tek onlar aymazlığında işin. Ya da hesap bilmezliğinde.
Biz onların öğütlerini dinlemekteyiz ve titizce uygulamakta. Ama patlak su boruları haftalar geçtiği halde onarılmamakta.”
Onuncu sayımızda kapak resmi yaptığımız o ünlü ve tarihî Akpınar Çeşmesi’nin musluklarının da akmadığına tanık olduk oradan geçtiğimiz geçen haftalardan birinde.
Artık orada tahta tokaç ile kilim yıkayan bacılarımız yok. Çevresinde top oynayan, topaç çeviren, uçurtma uçuran çocuklar da.
Yıllar boyu gürül gürül akan Kekliktepe ile TURKO’ların bahçesinden kaynayıp önünde akıp duran akar çeşme de giderek iplik gibi akmaya başladı.
Akpınar Deresinden sadece iğrenç kanalizasyon ve fabrika atık sularının kokuları duyuluyor. Yapılan dere temizliği şimdiden önceki durumuna dönüşüyor. Jandarmaya doğru uzayan dere boyuna bakın bir. Sanki birkaç ay önce dev dozerler ve greyderler hiç uğramamış gibi.
Yeraltı suları denetimsiz kullanılıyor.
Yüzme havuzları, kodamanların sitelerinin çim alanları, seralar ve bahçeler şimdilik gemisini kurtaran kaptan. Ama ya sonra?
Yarımada Demokrat Urla Gazetesi ve Urla İmece Dergimizde bu SU konusu ile ilgili onlarca sayfa bilimsel yazılar yazıldı.
Hepimizin okuduğu günlük yazılarda da.
NASA Türkiye’nin 2040 yılında SU krizinden en çok etkilenecek ülke olduğunu açıklamış bir de harita yayınlamış.
Bu haritaya bakılırsa Durumumuz hiç de parlak değil. Birey olarak geliyorum diyen bu felakete birey olarak hiç önem vermediğimiz kesin. Hangimiz sabah kalktığımızda lavaboyu, pisuvarı, mutfak musluğunu, duşu, bahçe hortumunu açmadan önce şöyle bir düşünüp de suyu tutumlu olarak kullanıyoruz,
Bilimsel yazıları bir kez daha okuyup TEHLİKE’nin FARKINDA lığında oluyoruz?
Mahmut TOLON un bu konudaki yazısı ne kadar anlamlı!
Evet, vatan toprakları elden gidiyor. Bir taraftan yabancılara peşkeş çekilerek yok pahasına, bir taraftan da çölleşme sonucu var olan su alanlarının çamur tortusu haline dönüşmesiyle.
Görünen su kaynaklarının durgun olanları (göl, baraj, gölet)tümünün ÇÖLLEŞME ve erozyon yüzünden akan yağmur ve kar sularının toprakları sürüklemesi sonucu öngörülenden 10–20 yıl öncesinden devre dışı kalacağını biliyor muydunuz?
Karadeniz, Ege ve Akdeniz’den başlayarak
Akarsuları, dereleri, çayları, nehirleri kurumakta olan göl ve göletlerle buluşturmak artık hayal ve alay konusu olmaktan çıktı Sayın TOLON.
Geçen haftalar içinde medyada okuduk ki İstanbul da Şile-Ağva da böyle bir proje sonuçlanmak üzere. Kilyos’tan Karadenize,Ke3merburgaz’dan Haliç’in GÖLDEN HORN altın boynuzunun SADABAT DERESİ ne doğru da bir çalışma var. Ankara’da da benzer bir çalışmanın kente su veren baraja çok yaklaştığını okuyor, dinliyoruz son günlerde.
Ama birey olarak yapılacak katkı bu çalışmalardan çok daha önemli. Su kullanımında tutumluluk, erozyonu önlemek için ağaçlanma seferberliğinde yeni bir hedef tahtası. Ormanlarımızın yanmasını önlemek için orman içi ve orman çevresinde yapılması gereken temizleme, koruma ve önleme çalışmaları.
Orman içi yollardan geçerken gördüğümüz göstermelik orman içi temizliğine ciddi boyutlarda el atmak. Yol kenarlarında birkaç metrelik bir temizlik var ama bu malzeme birkaç metre sonra yığılmış ve ötesinde de kupkuru ve bir yangına çağrı çıkaran boyutta potansiyel tehlike.(Bakınız: Kuşçular Demircili, Yağcılar ve İçmeler orman içi yollarının kıyıları ve içerleri.)
Bir sigara izmariti, kırık bir şişe, bir kibrit yeter son akciğerlerin kül olması için.
ATA’nın 100 üncü doğum yılı kutlamasında (1981)Bademler Barajını açan 3 Bakan ve birçok milletvekili, binlerce halka hitaben ilk konuşmayı yapan muhtar (Sarı Çocuk)Hüseyin OR şöyle demişti. SUSUZ YAZ yok artık. Baraj şu an ne durumda? O günleri görenler yanıtlasın bakalım biyol!
Bademler ne halde, Urla ne halde?
SEVGİLİ URLA
SEVGİLİ URLA:
“Sana, senin en orta yerinden, en çukur bölgenden, sona kalmış en yeşil bahçenden yazıyorum.
Ne kadar geriye gidiyor seninle tanışıklığımız, anımsamıyorum. Belki beş, belki altı, belki de daha eski bir zaman dilimi. Sadece insanların avludaki taş fırında yaptıkları bir tepsi ekmeğin yarısını komşuyla paylaştığı, iki tabak etli bamyanın bir tabağının daha yoksul bir komşuya yollandığı, kesilen kurbanın etinin eşit üçe bölünüp komşu ve yoksul payının üçte birer olarak dağıtıldığı zamanı.”
..Sokakta misket oynarken, olmayanlara da birkaç tanesini verip oyunun eşit ve hakça oynanmasının sağlandığı,Tom Miks,Teksas,Red Kit ve daha nice çizgi roman kahramanlarının iyi örnek olarak belleklerimizde halâ korunduğu,hırsızlık ve yolsuzluk yaptığı için çok ender de olsa mahallede yaşamını sürdüren kişilerin kötü adamlar olduğunun bilincimize yerleştirildiği.
Tütün zamanı. Nasıl uzun kuyruklar oluşurdu Zafer ve İzmir Caddelerinde üreticiler tütün balyalarını teslim ederken, belgelerini ve ödemelerini aldıkları sıralarda.
Daha geriye, zeytin üreticisi hâlâ birkaçı ayakta kalan eski tip yağhane önlerinde çuvallar içinde zeytin ürününü yağhaneye teslim kuyruklarında kaç paket sigara tüketirdi kuyruk komşularıyla birlikte.
Daha da gerilerde Rum yada Yahudi tüccara yaş ya da kurutulmuş üzümünü yok pahasına satabilmek için nasıl yalvar-yakar olurdu mağaza önlerinde üretici Türkler?
Bakkal Hasan Efendi’nin bir veresiye defteri vardı kocaman ve kalın sayfalar dolusu.
Köşelerinden kıvrılmış, kirli, karalamalarla dolu. Kapağı sararıp solmuş.
Ödemeleri tütünden- tütüne, zeytinden- zeytine, üzümden- üzüme. Alan da memnundu bu işten satan da.
Herkes hesabını ona göre yapardı.Kasabanın ödemeler dengesinde bu üç zaman öncesi ve sonrası birer milât’tı.
-Tütünden önce olmaz!
-Kız istemeye zeytinden sonra gidelim.
-Sünneti üzümden sonra ancak yaparız.
Hemen herkes evinin avlusunda ekmeğini pişirir, yufkasını açar, sebzesini eker, meyvesini devşirir tavuk, keçi, koyun ve hatta büyük baş hayvan bile beslerdi gücüne göre belki de.
Bamyasını kurutur, salçasını yapar, patlıcan ve biberin içini oyar güneşe asardı kış günleri için.
.Üç aylar, ramazanlar, şeker ve kurban bayramları büyükler ve çocuklar yeni fistanları ve mintanları ile kapı kapı gezer, hayır yapar, dua alır,el öper ,bayram kutlardı.Çocuklara küçük mendiller ve akide şekeri ikram edilirdi.
Camilerde dededen toruna üç kuşak dış avluya kadar bayram namazlarında saf dururdu yan yana.Sonra cami avlusunda ilk bayramlaşmalar.
Kasabanın konukları da vardı hayli kabarıktı sayıları.Çeşitli bölgeden gelen kamu görevlileri.Setre pantollu,mintanlı ve kravatlı,önce fesli,sonra kalpak ve kasketli,sonraları da fötr şapkalı.
İşine sabah erkenden gelir,kolluğunu takar,gelen vatandaşı güler yüzle karşılar,işini olanca iyi niyetiyle halle çalışır,hediye ya da rüşvet,ikram ya da hatır-gönül denilen sözcükleri nefretle karşılar,elinin tersiyle iterdi.
Otomobili yoktu,maaşı yetersizdi,pantolon boru gibi,ceketinse astarı çıkmış,tek olan kravatı yemek listesine dönmüş ama yüzü ve bakışları aydınlık,tertemiz,bir çocuk kadar saf’tı.
Ağalarla beylerin,mağaza, han ve hamam sahiplerinin sofralarında dekor malzemesi olmaz,maaşı belli iken sık sık giyim kuşam yenilemez elinde- kolunda deri çantalar ve içinde birden fazla GSM telefonu taşımaz,balık yerken balıklara yem olmazdı.
Sardalye da birdi onun için, çipura da, kefal de. Hepsinin de ortak özelliği balık olmasındaydı. Ama helâl parasıyla. Tereyağı, peynir, et ve ötekiler de.
İki yakası bir araya gelmez, iki ay’ın arasındaki açık bir türlü kapanmaz ama beyniyle yüreğiyle, vicdanı ve namusuyla pahası biçilemez, arası hiç açılmazdı
Bir gün senin kitabını yazacağım sevgili Urla..
Etliye de sütlüye de dokunarak. Yazılar da resimler de açıkça okunup görülerek anlaşılabilecek. Resim altlarındaki notlarsa dillenip canlanacak
... Ve bu kitap sana ithaf edilecek.
Şimdilik hoşça kal sevgili Urla.
“Sana, senin en orta yerinden, en çukur bölgenden, sona kalmış en yeşil bahçenden yazıyorum.
Ne kadar geriye gidiyor seninle tanışıklığımız, anımsamıyorum. Belki beş, belki altı, belki de daha eski bir zaman dilimi. Sadece insanların avludaki taş fırında yaptıkları bir tepsi ekmeğin yarısını komşuyla paylaştığı, iki tabak etli bamyanın bir tabağının daha yoksul bir komşuya yollandığı, kesilen kurbanın etinin eşit üçe bölünüp komşu ve yoksul payının üçte birer olarak dağıtıldığı zamanı.”
..Sokakta misket oynarken, olmayanlara da birkaç tanesini verip oyunun eşit ve hakça oynanmasının sağlandığı,Tom Miks,Teksas,Red Kit ve daha nice çizgi roman kahramanlarının iyi örnek olarak belleklerimizde halâ korunduğu,hırsızlık ve yolsuzluk yaptığı için çok ender de olsa mahallede yaşamını sürdüren kişilerin kötü adamlar olduğunun bilincimize yerleştirildiği.
Tütün zamanı. Nasıl uzun kuyruklar oluşurdu Zafer ve İzmir Caddelerinde üreticiler tütün balyalarını teslim ederken, belgelerini ve ödemelerini aldıkları sıralarda.
Daha geriye, zeytin üreticisi hâlâ birkaçı ayakta kalan eski tip yağhane önlerinde çuvallar içinde zeytin ürününü yağhaneye teslim kuyruklarında kaç paket sigara tüketirdi kuyruk komşularıyla birlikte.
Daha da gerilerde Rum yada Yahudi tüccara yaş ya da kurutulmuş üzümünü yok pahasına satabilmek için nasıl yalvar-yakar olurdu mağaza önlerinde üretici Türkler?
Bakkal Hasan Efendi’nin bir veresiye defteri vardı kocaman ve kalın sayfalar dolusu.
Köşelerinden kıvrılmış, kirli, karalamalarla dolu. Kapağı sararıp solmuş.
Ödemeleri tütünden- tütüne, zeytinden- zeytine, üzümden- üzüme. Alan da memnundu bu işten satan da.
Herkes hesabını ona göre yapardı.Kasabanın ödemeler dengesinde bu üç zaman öncesi ve sonrası birer milât’tı.
-Tütünden önce olmaz!
-Kız istemeye zeytinden sonra gidelim.
-Sünneti üzümden sonra ancak yaparız.
Hemen herkes evinin avlusunda ekmeğini pişirir, yufkasını açar, sebzesini eker, meyvesini devşirir tavuk, keçi, koyun ve hatta büyük baş hayvan bile beslerdi gücüne göre belki de.
Bamyasını kurutur, salçasını yapar, patlıcan ve biberin içini oyar güneşe asardı kış günleri için.
.Üç aylar, ramazanlar, şeker ve kurban bayramları büyükler ve çocuklar yeni fistanları ve mintanları ile kapı kapı gezer, hayır yapar, dua alır,el öper ,bayram kutlardı.Çocuklara küçük mendiller ve akide şekeri ikram edilirdi.
Camilerde dededen toruna üç kuşak dış avluya kadar bayram namazlarında saf dururdu yan yana.Sonra cami avlusunda ilk bayramlaşmalar.
Kasabanın konukları da vardı hayli kabarıktı sayıları.Çeşitli bölgeden gelen kamu görevlileri.Setre pantollu,mintanlı ve kravatlı,önce fesli,sonra kalpak ve kasketli,sonraları da fötr şapkalı.
İşine sabah erkenden gelir,kolluğunu takar,gelen vatandaşı güler yüzle karşılar,işini olanca iyi niyetiyle halle çalışır,hediye ya da rüşvet,ikram ya da hatır-gönül denilen sözcükleri nefretle karşılar,elinin tersiyle iterdi.
Otomobili yoktu,maaşı yetersizdi,pantolon boru gibi,ceketinse astarı çıkmış,tek olan kravatı yemek listesine dönmüş ama yüzü ve bakışları aydınlık,tertemiz,bir çocuk kadar saf’tı.
Ağalarla beylerin,mağaza, han ve hamam sahiplerinin sofralarında dekor malzemesi olmaz,maaşı belli iken sık sık giyim kuşam yenilemez elinde- kolunda deri çantalar ve içinde birden fazla GSM telefonu taşımaz,balık yerken balıklara yem olmazdı.
Sardalye da birdi onun için, çipura da, kefal de. Hepsinin de ortak özelliği balık olmasındaydı. Ama helâl parasıyla. Tereyağı, peynir, et ve ötekiler de.
İki yakası bir araya gelmez, iki ay’ın arasındaki açık bir türlü kapanmaz ama beyniyle yüreğiyle, vicdanı ve namusuyla pahası biçilemez, arası hiç açılmazdı
Bir gün senin kitabını yazacağım sevgili Urla..
Etliye de sütlüye de dokunarak. Yazılar da resimler de açıkça okunup görülerek anlaşılabilecek. Resim altlarındaki notlarsa dillenip canlanacak
... Ve bu kitap sana ithaf edilecek.
Şimdilik hoşça kal sevgili Urla.
DOKUNMAK
DOKUNMAK
VİLİ
DOKUNMAK
“Her hangi bir şey’e organlarınızı kullanmadan dokunmayı denediniz mi? İnsana, bitkiye, ağaca, çiçeğe, hayvana, denize, göğe, dağlara ve aklınıza gelebilecek canlı ya da cansız olabilecek herhangi bir şey’e.”
Yapılamaz mı?.. Yapabilenler oldu. Tüm öğretilmiş kavramları kendi akıl süzgecinden geçirip, kendi doğrusuna aykırı olanı temizledikten sonra, yapılandırmasını bilinmezden ya da bilinenin aykırısından yana geliştirenler bunu başardı.
Çoğumuz yapmak istediklerimizden bahsederiz. Ama yapmamak adına bahanelerini de hemen arkasından sıralayarak. Duygularımızdan bahsederiz, düşüncelerimizden bahsederiz, arzularımızdan bahsederiz, onlara dokunmadan.
Onlara dokunamadığımız gibi, kendi içimizde beklenti oluşturup, bizim için mucizevî şekilde gerçekleşmesini bekleriz. Bir durumda mücadeleci olduklarını söyleyenler de bunu alışılmış kalıplar içerisinde ve öğretilmiş çaresizliğe sığınarak yaptıklarının ayırdında olamadan yaptığını düşünenlerdir.
Bir an için, zihninizi susturun. Yalnızca gözünüzde canlandırın. Sevdiğiniz bir obje olsun. Onu dokunabileceğiniz kadar net canlandırabiliyorsanız, kapıyı aralamaya başlıyorsunuz demektir.Deneyin ve denemekten korkmayın.
Kendine inanmak, yaratana inanmaktır. Eğer gözlerinin gerisindekini görebilen birisi iseniz, var oluş nedeninize bir adım daha yaklaşmış olursunuz. Tabi böyle bir gereksiniminiz varsa. Soru sormaktan korkmayan ve sorduğu sorulara yanıt almakta ısrarlı olansanız.
Zihinsel boyutta, güç-öz-zekâ, ruhsal boyutta, gerçek-bilgelik-sevgi, hangi boyutta olursa olsun sizi yaratana ulaştırandır.
Tüm bunları kendi içinizde bütünleyebilirseniz, yaratana dokunursunuz.
Bir ve bütüne inancınız, sizi kapsayansa, huzurlu ve basit olanı yaşamınızda gerçekleştirmişsiniz demektir. Kendini ve yaşamını basite indirgeyebilmek, düşündüğünüzden daha zordur. Basit olanda, hiçbir varlık, sizden ayrı değildir.
Mikrokosmosdan makrokosmosa yapılan seyahatte, iki yöndeki sonsuzluğa bakınca in-sanoğlu’nun öğrenecek ne çok şeyi olduğunu görüyoruz.
Makrokosmosa yaptığımız seyahatte 1 ışık- yılında güneşimiz küçük bir yıldızdır. 100 ışık- yılında güneş binlerce yıldızın arasında küçük bir yıldızdır. On milyon ışık-yılında, aradaki belirgin boşlukları ile galaksileri görürüz.
Mikrokosmosta hücrenin içine yaptığımız seyahatte 1 Angstrom’da elektron bulutları görülür. Bunlar dünyayı oluşturan karbon atomlarıdır. Mikrokosmos bir anda makrokosmosa benzemeye başlar.
Angstrom’un milyonda biri ölçekte ise kuark cisimciği ile karşılaşırız. Maddenin sınırı. Sınırlar var mı gerçekten? Evrenin tüm kesimlerinde aynı kurallar uygulanıyor. Bu durumda bizlerin tüm evreni temsil ettiğimiz söylenebilir mi?
Biz kimiz? Nereye gidiyoruz? Nereden geldik? Soruları kendimize sık sık sormamız gereken sorulardan. Aslında yaratılmış her şeyin merkezindeyiz. Görünen ve görünmeyen her şeyle bir’iz. Makro ve mikrokosmos hepimizin içinde.
Düşüncelerimiz, tutku ve hayallerimiz, duygularımız, gerçek benliğimiz. Ne dersiniz, üşenmeden, ertelemeden, vazgeçmeden kendi varlığımıza dokunmaya ne dersiniz? Tüm gereksiniminizi şimdi ve ebediyen karşılamak istemez misiniz? İçinizde akan güçle kuracağınız bağlantı, yaratan ile kuracağınız bağlantı değil midir?
Tanrı özü’nde sınırsız olanaklar olduğunu biliyoruz. Yapacağımız tek şey, Tanrı’nın bizim için yaratmış olduğunu kullanmayı öğrenmek.
Sevgiyle kalın.
YAŞADIKÇA
ATİLA GÖRDÜK
TERÖRÜN TÜRLERİ
Terörün kesin olarak belirli bir tarihi başlangıcı söylenememekte. Biz yine de bir tarih verememekle birlikte, başlangıcın Nuh peygamberin oğlu Habil’in kardeşi Kabil’i öldürdüğü olayı başlangıç sayıyoruz. Bu öldürme olayı; günümüzde kitleselleşti. Hem de ayrı ırk, ayrı inanç farklılığını da aşarak öyle ki aynı anadan-babadan olanlar birbirlerini öldürür oldular.
Geçen gün Afyonda amca kardeşlerini, anasını, yeğenlerini, sekiz kişiyi mal davası nedeniyle öldürmedi mi? Devamla töre terörü can almaya devam ediyor. Trafik terörü artarak devam ediyor. Kapkaç, maganda terörü ki sorma gitsin, sevinirken başkalarına acı ve ölüm sunmalar. Müteahhit terörü ki çözüm bulunamıyor, konut diye mezar yapıyorlar insanımıza!
Gürültü-ses kirliği terörü ki insanları bunalıma sürüklüyor. İnsan hakları ihlallerinin yaşam haklarından sonra gelen ikinci maddesidir ses kirliliği.
Sayın okurlar; Bu sayıları daha da çoğaltabilirsiniz. Bizim aslında üzerinde duracağımız terör türü, GIDA TERÖRÜDÜR… Bu bağlamda sayın Sadık Çelik’ten bir sunumla söyleyişimize devam edelim. Bugünkü yaşam biçimimizde gıda terörü olarak adlandırdığımız kavram hepimizin sağlığını tehdit ediyor. Bu terörden ölenlerin kesin sayısı verilemiyor. Ölüm sebebi olarak gıda terörü denilemiyor. Ancak herkes tarafından biliniyor ki; bugün yaşanan kanser vakalarının, birçok dolaşım yolu hastalıklarının temelinde ‘GIDA TERÖRÜ’ yatıyor. Gıda terörü resmi olarak kayıtlara geçmese de bizleri, çevremizdekileri, eşimizi, dostumuzu, akrabalarımızı hasta ediyor, yavaş yavaş öldürüyor.
Gıda terörü olarak adlandırdığımız; Tüketici sağlığını, insan hayatını hiçe sayan anlayışın adıdır. ABD Ulusal Kanser Enstitüsü, kanser hastalıklarının yüzde 33’nün yanlış ve sağlıksız beslenmeden kaynaklandığımı belirtiyor.
Ha, kanserden söz etmişken Urla’da durum ne?
Urla Kent Senatosu Tarım Komisyonu olarak birkaç kez paneller yaptık. Bu panellerden birisi de Kuşçular köyünde yapıldı. Ziraat yüksek Mühendisi PROF. Mustafa Altındiş söyle demişti. 1998 yılında:”Urla Kuşçular ovasında çok yoğun seracılık yapılmakta. Üretici bilinçsizce, daha çok kazanma hırsı nedeniyle kontrolsüz, uyarısız tarım ilacı kullanmakta. Aynı etkiyi gösteren yedi liralık yerine, dört yüz liralık ilaç kullandırılmakta üreticilere.
Bu bölgede yeraltı suları yüzeyseldir, derinlerde değildir. Aşırı dozda ilaç kullanımı tüketicinin sağlığını olumsuz yönde etkilemekte, kanser ve dolaşım yolu hastalıklarını artırmakta. Yeraltı sularını zehirlemekte.
Önümüzdeki 10–15 yıl içerisinde kitsel ölümlere yol açabilecek boyutlara ulaşabilir kaygısını taşımaktayız.”Diyordu. Sağlık Ocağı Başkanı kesin bir şey söyleyemiyor. Devlet Hastanesi istatistik görevlisi bu konuda kayıtlarının olmadığını söylüyor, sağlık il md. KİDEM bölümünden bilgi alacağımı öneriyor.
Oraya gittiğimde kanserle ilgili istatistiklerinin olmadığının yanıtını alıyorum. Oysa genelde ülkemizde kanser vakalarında gözle görülür artışlar var.
Geçen yıl Urla mahalle muhtarlarımızdan birisi şöyle demişti. Bir haftada altı kişi öldü, altısı da kanserden Urla içme – kullanma su dağıtım sisteminde kullanılan su boruları kanserojen içeren amyantla donatılmıştır. 30 yılı aşkın süredir bu isale hattı kullanılmaktadır.” Kent Senatosu Tarım komisyonu Başkanımız yüksek Ziraat Mühendisi Mualla Ergen ekolojik tarım örneğini başlattı Kuşçular ve Yağcılar köyünde. Gerekli desteği özellikle yerel yönetimden göremedi ve sonuçsuz kaldı. Oysa ülkemizde artık ekolojik ürün yetiştirme yoğun olarak başlamıştır. Her konuda olduğu gibi Urla’da bu hayatı girişim yapılmamakta. Bu konuda bir uyarımız olacak; sağlıklı yaşamanın ön koşulu zehir içermeyen ekolojik ürünler tüketiniz. Pahalı geliyorsa az alın, seçici olun…
Sağlıklı günler dileğiyle…
TERÖRÜN TÜRLERİ
Terörün kesin olarak belirli bir tarihi başlangıcı söylenememekte. Biz yine de bir tarih verememekle birlikte, başlangıcın Nuh peygamberin oğlu Habil’in kardeşi Kabil’i öldürdüğü olayı başlangıç sayıyoruz. Bu öldürme olayı; günümüzde kitleselleşti. Hem de ayrı ırk, ayrı inanç farklılığını da aşarak öyle ki aynı anadan-babadan olanlar birbirlerini öldürür oldular.
Geçen gün Afyonda amca kardeşlerini, anasını, yeğenlerini, sekiz kişiyi mal davası nedeniyle öldürmedi mi? Devamla töre terörü can almaya devam ediyor. Trafik terörü artarak devam ediyor. Kapkaç, maganda terörü ki sorma gitsin, sevinirken başkalarına acı ve ölüm sunmalar. Müteahhit terörü ki çözüm bulunamıyor, konut diye mezar yapıyorlar insanımıza!
Gürültü-ses kirliği terörü ki insanları bunalıma sürüklüyor. İnsan hakları ihlallerinin yaşam haklarından sonra gelen ikinci maddesidir ses kirliliği.
Sayın okurlar; Bu sayıları daha da çoğaltabilirsiniz. Bizim aslında üzerinde duracağımız terör türü, GIDA TERÖRÜDÜR… Bu bağlamda sayın Sadık Çelik’ten bir sunumla söyleyişimize devam edelim. Bugünkü yaşam biçimimizde gıda terörü olarak adlandırdığımız kavram hepimizin sağlığını tehdit ediyor. Bu terörden ölenlerin kesin sayısı verilemiyor. Ölüm sebebi olarak gıda terörü denilemiyor. Ancak herkes tarafından biliniyor ki; bugün yaşanan kanser vakalarının, birçok dolaşım yolu hastalıklarının temelinde ‘GIDA TERÖRÜ’ yatıyor. Gıda terörü resmi olarak kayıtlara geçmese de bizleri, çevremizdekileri, eşimizi, dostumuzu, akrabalarımızı hasta ediyor, yavaş yavaş öldürüyor.
Gıda terörü olarak adlandırdığımız; Tüketici sağlığını, insan hayatını hiçe sayan anlayışın adıdır. ABD Ulusal Kanser Enstitüsü, kanser hastalıklarının yüzde 33’nün yanlış ve sağlıksız beslenmeden kaynaklandığımı belirtiyor.
Ha, kanserden söz etmişken Urla’da durum ne?
Urla Kent Senatosu Tarım Komisyonu olarak birkaç kez paneller yaptık. Bu panellerden birisi de Kuşçular köyünde yapıldı. Ziraat yüksek Mühendisi PROF. Mustafa Altındiş söyle demişti. 1998 yılında:”Urla Kuşçular ovasında çok yoğun seracılık yapılmakta. Üretici bilinçsizce, daha çok kazanma hırsı nedeniyle kontrolsüz, uyarısız tarım ilacı kullanmakta. Aynı etkiyi gösteren yedi liralık yerine, dört yüz liralık ilaç kullandırılmakta üreticilere.
Bu bölgede yeraltı suları yüzeyseldir, derinlerde değildir. Aşırı dozda ilaç kullanımı tüketicinin sağlığını olumsuz yönde etkilemekte, kanser ve dolaşım yolu hastalıklarını artırmakta. Yeraltı sularını zehirlemekte.
Önümüzdeki 10–15 yıl içerisinde kitsel ölümlere yol açabilecek boyutlara ulaşabilir kaygısını taşımaktayız.”Diyordu. Sağlık Ocağı Başkanı kesin bir şey söyleyemiyor. Devlet Hastanesi istatistik görevlisi bu konuda kayıtlarının olmadığını söylüyor, sağlık il md. KİDEM bölümünden bilgi alacağımı öneriyor.
Oraya gittiğimde kanserle ilgili istatistiklerinin olmadığının yanıtını alıyorum. Oysa genelde ülkemizde kanser vakalarında gözle görülür artışlar var.
Geçen yıl Urla mahalle muhtarlarımızdan birisi şöyle demişti. Bir haftada altı kişi öldü, altısı da kanserden Urla içme – kullanma su dağıtım sisteminde kullanılan su boruları kanserojen içeren amyantla donatılmıştır. 30 yılı aşkın süredir bu isale hattı kullanılmaktadır.” Kent Senatosu Tarım komisyonu Başkanımız yüksek Ziraat Mühendisi Mualla Ergen ekolojik tarım örneğini başlattı Kuşçular ve Yağcılar köyünde. Gerekli desteği özellikle yerel yönetimden göremedi ve sonuçsuz kaldı. Oysa ülkemizde artık ekolojik ürün yetiştirme yoğun olarak başlamıştır. Her konuda olduğu gibi Urla’da bu hayatı girişim yapılmamakta. Bu konuda bir uyarımız olacak; sağlıklı yaşamanın ön koşulu zehir içermeyen ekolojik ürünler tüketiniz. Pahalı geliyorsa az alın, seçici olun…
Sağlıklı günler dileğiyle…
AYDIN SORUMLULUĞU
DENİZ DALKILIÇ
AYDIN SORUMLULUĞU VE ÖZGÜN ARAYIŞLAR
İnsan toplumsal bir varlık olduğu için, yaşadığı toplumun değerleri ile biçimlenir. Toplumun ekonomik, toplumsal, kültürel ve politik bileşkesi kişinin zihniyetini belirler. Her insan içinde yaşadığı toplumun zihniyetini taşır.
Günümüz Türk insanının zihniyeti,Orta Asya-Anadolu’ (Selçuklular-Beylikler-Osmanlılar-Cumhuriyet)nun oluşturduğu çok çeşitli zengin bir birikimi içermektedir.Bu birikimin temelinde Potlaç(Veren el-alan el ilişkisi) kültürü vardır.Potlaç kültürünün hakim olduğu zihniyet,Cumhuriyet’in ilanı ile değişime uğrasa da halk kitleleri içinde varlığını sürdürmeye devam etmektedir.
Çağdaş uygarlık yolunda örnek aldığımız, batılı değerler sisteminin oluşturduğu batılı insan zihniyetinden, çok farklı bir yapıdır. Ve değişimi de doğal olarak kendi koşulları içinde oluşmaktadır. Bu zihinsel yapıyı, iyi okumadan toplumsal yapıyı anlamaya çalışmak, çözümler üretmek sonunda çözümsüzlüğü getirmektedir.
Batının teknolojik üstünlüğü, dünya’nın batı dışındaki bölgelerinde yaşayan okumuşların gözlerini kamaştırmış ve çoğu kez kendi toplumlarının farklı olduğunu ve çağdaşlık yolunda farklı yollardan da gidileceği gerçeğini görmezden gelmelerine ve batıyı aynen taklit etmelerine neden olmuştur.
Bizde de Tanzimat ile başlayan yenileşme hareketleri, özgünlüğünü yaratamadığından. Batı taklitçiliği (istisnalar vardır)boyutlarından öteye gidememiştir.
Sadece Atatürk, Cumhuriyet’in kuruluşunda halk ile ortak bir inanç birlikteliği kurarak özgün değişimi başarmıştır.
Atatürk’ün ölümü ile başlayan süreçte sistem bu birlikteliği devam ettirmede başarısız kalmış ve kitleler, sistem ile aralarına kendi çıkarları doğrultusunda bir mesafe koyarak. Geleneksel yapı içinde, kendi ölçülerine uyacak kadar bir değişime izin vermişlerdir.
Türkiye’de aydın yetişmesi batılı kriterler ile olduğundan aydın, hala batının kriterleri ile Türk toplumuna bakmakta. Batının karşılığını toplumda arayıp, bulamamaktadır. Bu arayış, içinde yaşadığı toplumu anlamasını, çözümler üretmesini zorlaştırarak topluma yabancılaşmasına neden olur.
Batılı değerler sistemi,kültürel anlamda yeni bir şey üretememenin sıkıntılarını yaşarken,iletişim araçları ile dünya’ya bu tıkanmışlığı modernlik-post modernlik..vs..gibi içi boş kavramlarla yenilikmiş gibi sunmaya devam ediyor.Diğer toplumların kargaşa içine düşerek,özgün kültürlerini yaratmalarına engel olmakta,dünyayı tek düzeleştirerek anlamsız bir yere dönüştürmektedir.
Kültür ve sanat dünya’yı ve kendi toplumlarını doğru okumayı başarabilen aydınlar, sanatçılar sayesinde dünya’ya yeni anlamlar sunabilir.
Batılı değerler sistemi, kültürel anlamda yeni bir şey üretememenin sıkıntılarını yaşarken, iletişim araçları ile
dünya’ya bu tıkanmışlığı modernlik-post modernlik..vs..gibi içi boş kavramlarla yenilikmiş gibi sunmaya devam ediyor.Diğer toplumların kargaşa içine düşerek,özgün kültürlerini yaratmalarına engel olmakta,dünyayı tek düzeleştirerek anlamsız bir yere dönüştürmektedir.
Kültür ve sanat dünya’yı ve kendi toplumlarını doğru okumayı başarabilen aydınlar, sanatçılar sayesinde dünya’ya yeni anlamlar sunabilir.
Yeni anlamlar bulmanın yolu,diyalektiği unutmadan toplumu tanımaktan geçer……..
Aydın olmanın sorumluluğu ise çağdaş değerlerden ödün vermeden kendi özgün yolunu bulmaktan geçiyor……..
AYDIN SORUMLULUĞU VE ÖZGÜN ARAYIŞLAR
İnsan toplumsal bir varlık olduğu için, yaşadığı toplumun değerleri ile biçimlenir. Toplumun ekonomik, toplumsal, kültürel ve politik bileşkesi kişinin zihniyetini belirler. Her insan içinde yaşadığı toplumun zihniyetini taşır.
Günümüz Türk insanının zihniyeti,Orta Asya-Anadolu’ (Selçuklular-Beylikler-Osmanlılar-Cumhuriyet)nun oluşturduğu çok çeşitli zengin bir birikimi içermektedir.Bu birikimin temelinde Potlaç(Veren el-alan el ilişkisi) kültürü vardır.Potlaç kültürünün hakim olduğu zihniyet,Cumhuriyet’in ilanı ile değişime uğrasa da halk kitleleri içinde varlığını sürdürmeye devam etmektedir.
Çağdaş uygarlık yolunda örnek aldığımız, batılı değerler sisteminin oluşturduğu batılı insan zihniyetinden, çok farklı bir yapıdır. Ve değişimi de doğal olarak kendi koşulları içinde oluşmaktadır. Bu zihinsel yapıyı, iyi okumadan toplumsal yapıyı anlamaya çalışmak, çözümler üretmek sonunda çözümsüzlüğü getirmektedir.
Batının teknolojik üstünlüğü, dünya’nın batı dışındaki bölgelerinde yaşayan okumuşların gözlerini kamaştırmış ve çoğu kez kendi toplumlarının farklı olduğunu ve çağdaşlık yolunda farklı yollardan da gidileceği gerçeğini görmezden gelmelerine ve batıyı aynen taklit etmelerine neden olmuştur.
Bizde de Tanzimat ile başlayan yenileşme hareketleri, özgünlüğünü yaratamadığından. Batı taklitçiliği (istisnalar vardır)boyutlarından öteye gidememiştir.
Sadece Atatürk, Cumhuriyet’in kuruluşunda halk ile ortak bir inanç birlikteliği kurarak özgün değişimi başarmıştır.
Atatürk’ün ölümü ile başlayan süreçte sistem bu birlikteliği devam ettirmede başarısız kalmış ve kitleler, sistem ile aralarına kendi çıkarları doğrultusunda bir mesafe koyarak. Geleneksel yapı içinde, kendi ölçülerine uyacak kadar bir değişime izin vermişlerdir.
Türkiye’de aydın yetişmesi batılı kriterler ile olduğundan aydın, hala batının kriterleri ile Türk toplumuna bakmakta. Batının karşılığını toplumda arayıp, bulamamaktadır. Bu arayış, içinde yaşadığı toplumu anlamasını, çözümler üretmesini zorlaştırarak topluma yabancılaşmasına neden olur.
Batılı değerler sistemi,kültürel anlamda yeni bir şey üretememenin sıkıntılarını yaşarken,iletişim araçları ile dünya’ya bu tıkanmışlığı modernlik-post modernlik..vs..gibi içi boş kavramlarla yenilikmiş gibi sunmaya devam ediyor.Diğer toplumların kargaşa içine düşerek,özgün kültürlerini yaratmalarına engel olmakta,dünyayı tek düzeleştirerek anlamsız bir yere dönüştürmektedir.
Kültür ve sanat dünya’yı ve kendi toplumlarını doğru okumayı başarabilen aydınlar, sanatçılar sayesinde dünya’ya yeni anlamlar sunabilir.
Batılı değerler sistemi, kültürel anlamda yeni bir şey üretememenin sıkıntılarını yaşarken, iletişim araçları ile
dünya’ya bu tıkanmışlığı modernlik-post modernlik..vs..gibi içi boş kavramlarla yenilikmiş gibi sunmaya devam ediyor.Diğer toplumların kargaşa içine düşerek,özgün kültürlerini yaratmalarına engel olmakta,dünyayı tek düzeleştirerek anlamsız bir yere dönüştürmektedir.
Kültür ve sanat dünya’yı ve kendi toplumlarını doğru okumayı başarabilen aydınlar, sanatçılar sayesinde dünya’ya yeni anlamlar sunabilir.
Yeni anlamlar bulmanın yolu,diyalektiği unutmadan toplumu tanımaktan geçer……..
Aydın olmanın sorumluluğu ise çağdaş değerlerden ödün vermeden kendi özgün yolunu bulmaktan geçiyor……..
SEVGİLİ URLA
SAĞLIK
DR. M. ERDAL URAL
TIP VE YAŞAM
“Antibiyotiklerin bugünkü gibi yaygın kullanılmadığı geçmiş yıllarda, bademcik ve boğaz iltihaplarını takiben çocuklarda ve gençlerde akut mafsal rümatizması ve onun sebep olduğu rümatizmal kalp hastalıkları vakaları görülürdü. Bu hastalık, mafsalların ağrılı, kızarık, şiş ve ateş ile seyreden bir tablo gösterir.
Bu hastalık, streptokok cinsi bakterilerin sebep olduğu bir intani hastalıktır. Streptokok bakterililerinin özel bir türünün bu çeşit bir mafsal ve kalp hastalığına sebep olduğuna işaret etmek gerekir. “
Bu tür streptokok bakterilerinin sebep olduğu mafsal ve kalp hastalığı nispeten nadirdir ve aşağıdaki tabloda görüldüğü gibi dünyanın çeşitli bölgelerinde değişik nispetlerde teşhis edilir.
ABD’de yüz vakada 0.6
Japonya’ da yüzde 0.7
Asya’da yüzde 0.4 ile 21 arası
Afrika’da yüzde 0.3 ile 15 arası
Göz önünde bulundurulması gereken bir husus tüm bademcik ve boğaz iltihaplarının yukarıda bahsedilen ve akut mafsal romatizması ve rümatizmal kalp hastalığına sebep olan streptokok bakterilerinden ileri gelmediğidir. Virüs dediğimiz ve nezle, grip ve saire gibi yukarı solunum yollan enfeksiyonlarına sebep olan virüsler aynı zamanda bademcik ve boğaz iltihaplarına da sebep olabilmektedirler. Bu olgular akut mafsal romatizması ve rümatizmal kalp hastalıklarına sebebiyet vermez. Ayrıca bu tür boğaz iltihapları, aynı nezle ve gribal enfeksiyonlardaki gibi antibiyotiklere cevap vermezler. Buna karşılık streptokok bakterileri antibiyotiklere kesin bir şekilde hassastırlar. Zamanında uygulandıkları durumda akut mafsal rümatizması ve rümatizmal kalp hastalıkları ihtimali bertaraf edilmiş olur.
Streptokok bakterilerinin sebep olduğu bademcik ve boğaz iltihaplan olgusu bazen gayet silik geçer ve dikkatten kaçar. Fakat aynı belirgin bulgular veren türleri gibi akut mafsal romatizması ve rümatizmal kalp hastalığı komplikasyonlarına sebebiyet verebilir. Bu bakımdan şüphe duyulan hallerde boğaz ifrazatından kültür yapmak ve diğer ayırıcı laboratuar teşhis imkânlarına başvurmak gerekebilir. Aksi hallerde antibiyotik tedavisi ihmal edileceğinden hasta riske maruz bırakılmış olur.
Önceden streptokoka bağlı boğaz enfeksiyonu geçirmiş çocuk ve genç iade müteakip streptokok enfeksiyonlarında akut mafsal romatizması ve rümatizmal kalp hastalığı olasılıkları daha fazladır. Ayrıca, hastalığa genetik bir temayül faktörü de dikkate alınmalıdır.
Streptokok bakterilerine bağlı olarak ortaya çıkabilen akın mafsal rümatizması ve rümatizmal kalp hastalığı yanında, aynı hastalık kapsamı içinde, merkezi sinir sistemi, cilt ve cilt altı dokularının da müteessir olmaları olağandır. Bu olgular aşağıda gösterilmiştir
Teşhis:
Aşağıda gösterilen bulgulara dayanır:
1. Mafsalların tutulması: Diz, dirsek, bileklerin şiş, kızarık, çok hassas ve ağrılı olmaları. Bu olgular 2 ila 3 hafta devam ettikten sonra iyileşirler. Aspirin tedavisine uyumlu cevap akut mafsal rümatizmasını doğrular. Öyle ki aspirin tedavisine cevap vermeme halinde başka hastalıklar düşünülmesi gerekir.
2. Kalbin tutulması (Kardit): Kalp adalesi, kalp içi kapaklar, kalbi örten perikart örtüsü etkilenir. İyileşme devrinden sonra kalp kapaklarında kalıcı olarak devam eden dokusal değişiklikler bu kapakların darlıklarına ve yetersiz hale gelmelerine sebebiyet verebilir. İlk akut devrede iyileşmenin oluşmadığı nadir hallerde kalp iflası yani kalp yetersizliği tablosu ortaya çıkabilir ki bu da ciddi bir tutumdur.
3.Merkezi sinir sisteminin tutulması (Sydenham chorea) –Kore
Bunun klinik belirtisi Kore denilen ve kol ve elleri ve yüzü tutan irade dışı, kısa, intizamsız titreme hareketleridir. Spastik titremelerle kendini gösteren bu olgu beyin ve sinir sisteminin tutulmasını aksettirir. Akut hastalık tablosunun ortaya çıkmasından 2 ila 3 ay sonra görülür. Yani geç bir tezahürdür. Titremeler uykuda kaybolur. Titremeler konuşma ve yazı yazma fonksiyonlarım da etkileyebilir. Genellikle 1 ila 2 hafta devam ettikten sonra kaybolur.
4.Derinin ve deri altı dokusunun tutulması: Deri üzerindeki belirtilere (Erythema marginatum),deniliyor ve kaşıntısız, kırmızı döküntüler şeklinde ve göğüs ve kol ve bacakların vücuda yakın kısımlarında görülür. Akut rümatizmal artrit vakalarının yüzde 5 inde izlenir. Deri altındaki düğümler şeklinde beliren oluşumlara cilt altı nodülleri tabir edilmektedir. Yarım santimetre ile 2 santimetre büyüklüğünde, sert, ağrısız ve serbest hareket ettirilebilen olgulardır. Akut mafsal romatizması vakalarının yüzde 3 ünde rastlanır. Oynak yerlerinin dış yüzeylerinde (Dirsek, diz, bilek mafsalları), kafatasının arka kısımlarında, omur çıkıntılarının üzerlerinde izlenir.
Diğer belirtiler arasında yüksek ateş ve laboratuar bulgularında değişiklikler izlenir.
Laboratuar bulguları: Sedimantasyon yüksektir ve bu bulgu hastalık iyileştikçe normale döner ve iyileşmeyi izleme hususunda faydalı bir izlenimdir. Elektrokardiyografik değişiklikler görülür. Kan sayımında beyaz kan yuvarlarının sayısı artmıştır ve hafif anemi görülebilir. Kalbi inceleme yönünde kalp ekosu tetkik faydalı olur. Tabii boğaz kültürü yani boğazdan alınan ifrazatın tetkiki streptokok bakterilerin hastalığa sebep olan türünün doğrudan tespit edilmesini sağlar. Vücudun bu bakterilere karşı yarattığı kimyasal maddelerin tespiti de teşhiste önemlidir (ASO).
TEDAVİ
Antibiyotik uygulamalarının zamanında ve etkili şekilde kullanılması sonucunda, son yıllarda, rümatizmal akut mafsal romatizma ve romatizmal kalp hastalıkları vakalarında belirgin bir azalma olmuştur. Yıllarca evvel kalp ameliyatları vakalarının çoğunluğu rümatizmal kalp kapağı hastalıkları teşkil etmekteydi. Bugün ise kalp ameliyatlarının çoğunluğunu koroner damar hastalıkları (By-pass ameliyatı, stent uygulamaları gibi) oluşturmaktadır.
Akut rümatizmal mafsal romatizması tedavisi bir antibiyotik kuru ve aspirin uygulamasını içerir. On gün süreli bir antibiyotik ve bir ay süreli aspirin kuru klasik tedavi şeklidir. Aspirin hastalık bulgu ve belirtileri tamamen kayboluncaya kadar da devam edebilir. Kalbin tutulmuş olduğu hallerde tedaviye kortizon içeren ilaçlar ilave edilir. Nadir hallerde kalp yetmezliği oluşmuş ise bu ayrıca bir tedavi programı gerektirir.
Hastanın tüm klinik ve laboratuar bulguları normale dönünceye dek istirahatı şarttır. Hem tedavi, hem hastanın takibi daima doktor kontrolü altında yürütülmelidir. Gerekli görülürse penisilin gibi antibiyotikler hastalığın tekerrürünü önlemek için uzun süre uygulanır.
Kalbin tutulduğu vakalarda hasta iyileştikten yıllar sonra kalp kapak darlık veya yetersizlikleri ortaya çıkabilir. Bu vakaların gerekirse bu kapak arızalarım cerrahi metotlarla düzeltmek gerekebilir.
TIP VE YAŞAM
“Antibiyotiklerin bugünkü gibi yaygın kullanılmadığı geçmiş yıllarda, bademcik ve boğaz iltihaplarını takiben çocuklarda ve gençlerde akut mafsal rümatizması ve onun sebep olduğu rümatizmal kalp hastalıkları vakaları görülürdü. Bu hastalık, mafsalların ağrılı, kızarık, şiş ve ateş ile seyreden bir tablo gösterir.
Bu hastalık, streptokok cinsi bakterilerin sebep olduğu bir intani hastalıktır. Streptokok bakterililerinin özel bir türünün bu çeşit bir mafsal ve kalp hastalığına sebep olduğuna işaret etmek gerekir. “
Bu tür streptokok bakterilerinin sebep olduğu mafsal ve kalp hastalığı nispeten nadirdir ve aşağıdaki tabloda görüldüğü gibi dünyanın çeşitli bölgelerinde değişik nispetlerde teşhis edilir.
ABD’de yüz vakada 0.6
Japonya’ da yüzde 0.7
Asya’da yüzde 0.4 ile 21 arası
Afrika’da yüzde 0.3 ile 15 arası
Göz önünde bulundurulması gereken bir husus tüm bademcik ve boğaz iltihaplarının yukarıda bahsedilen ve akut mafsal romatizması ve rümatizmal kalp hastalığına sebep olan streptokok bakterilerinden ileri gelmediğidir. Virüs dediğimiz ve nezle, grip ve saire gibi yukarı solunum yollan enfeksiyonlarına sebep olan virüsler aynı zamanda bademcik ve boğaz iltihaplarına da sebep olabilmektedirler. Bu olgular akut mafsal romatizması ve rümatizmal kalp hastalıklarına sebebiyet vermez. Ayrıca bu tür boğaz iltihapları, aynı nezle ve gribal enfeksiyonlardaki gibi antibiyotiklere cevap vermezler. Buna karşılık streptokok bakterileri antibiyotiklere kesin bir şekilde hassastırlar. Zamanında uygulandıkları durumda akut mafsal rümatizması ve rümatizmal kalp hastalıkları ihtimali bertaraf edilmiş olur.
Streptokok bakterilerinin sebep olduğu bademcik ve boğaz iltihaplan olgusu bazen gayet silik geçer ve dikkatten kaçar. Fakat aynı belirgin bulgular veren türleri gibi akut mafsal romatizması ve rümatizmal kalp hastalığı komplikasyonlarına sebebiyet verebilir. Bu bakımdan şüphe duyulan hallerde boğaz ifrazatından kültür yapmak ve diğer ayırıcı laboratuar teşhis imkânlarına başvurmak gerekebilir. Aksi hallerde antibiyotik tedavisi ihmal edileceğinden hasta riske maruz bırakılmış olur.
Önceden streptokoka bağlı boğaz enfeksiyonu geçirmiş çocuk ve genç iade müteakip streptokok enfeksiyonlarında akut mafsal romatizması ve rümatizmal kalp hastalığı olasılıkları daha fazladır. Ayrıca, hastalığa genetik bir temayül faktörü de dikkate alınmalıdır.
Streptokok bakterilerine bağlı olarak ortaya çıkabilen akın mafsal rümatizması ve rümatizmal kalp hastalığı yanında, aynı hastalık kapsamı içinde, merkezi sinir sistemi, cilt ve cilt altı dokularının da müteessir olmaları olağandır. Bu olgular aşağıda gösterilmiştir
Teşhis:
Aşağıda gösterilen bulgulara dayanır:
1. Mafsalların tutulması: Diz, dirsek, bileklerin şiş, kızarık, çok hassas ve ağrılı olmaları. Bu olgular 2 ila 3 hafta devam ettikten sonra iyileşirler. Aspirin tedavisine uyumlu cevap akut mafsal rümatizmasını doğrular. Öyle ki aspirin tedavisine cevap vermeme halinde başka hastalıklar düşünülmesi gerekir.
2. Kalbin tutulması (Kardit): Kalp adalesi, kalp içi kapaklar, kalbi örten perikart örtüsü etkilenir. İyileşme devrinden sonra kalp kapaklarında kalıcı olarak devam eden dokusal değişiklikler bu kapakların darlıklarına ve yetersiz hale gelmelerine sebebiyet verebilir. İlk akut devrede iyileşmenin oluşmadığı nadir hallerde kalp iflası yani kalp yetersizliği tablosu ortaya çıkabilir ki bu da ciddi bir tutumdur.
3.Merkezi sinir sisteminin tutulması (Sydenham chorea) –Kore
Bunun klinik belirtisi Kore denilen ve kol ve elleri ve yüzü tutan irade dışı, kısa, intizamsız titreme hareketleridir. Spastik titremelerle kendini gösteren bu olgu beyin ve sinir sisteminin tutulmasını aksettirir. Akut hastalık tablosunun ortaya çıkmasından 2 ila 3 ay sonra görülür. Yani geç bir tezahürdür. Titremeler uykuda kaybolur. Titremeler konuşma ve yazı yazma fonksiyonlarım da etkileyebilir. Genellikle 1 ila 2 hafta devam ettikten sonra kaybolur.
4.Derinin ve deri altı dokusunun tutulması: Deri üzerindeki belirtilere (Erythema marginatum),deniliyor ve kaşıntısız, kırmızı döküntüler şeklinde ve göğüs ve kol ve bacakların vücuda yakın kısımlarında görülür. Akut rümatizmal artrit vakalarının yüzde 5 inde izlenir. Deri altındaki düğümler şeklinde beliren oluşumlara cilt altı nodülleri tabir edilmektedir. Yarım santimetre ile 2 santimetre büyüklüğünde, sert, ağrısız ve serbest hareket ettirilebilen olgulardır. Akut mafsal romatizması vakalarının yüzde 3 ünde rastlanır. Oynak yerlerinin dış yüzeylerinde (Dirsek, diz, bilek mafsalları), kafatasının arka kısımlarında, omur çıkıntılarının üzerlerinde izlenir.
Diğer belirtiler arasında yüksek ateş ve laboratuar bulgularında değişiklikler izlenir.
Laboratuar bulguları: Sedimantasyon yüksektir ve bu bulgu hastalık iyileştikçe normale döner ve iyileşmeyi izleme hususunda faydalı bir izlenimdir. Elektrokardiyografik değişiklikler görülür. Kan sayımında beyaz kan yuvarlarının sayısı artmıştır ve hafif anemi görülebilir. Kalbi inceleme yönünde kalp ekosu tetkik faydalı olur. Tabii boğaz kültürü yani boğazdan alınan ifrazatın tetkiki streptokok bakterilerin hastalığa sebep olan türünün doğrudan tespit edilmesini sağlar. Vücudun bu bakterilere karşı yarattığı kimyasal maddelerin tespiti de teşhiste önemlidir (ASO).
TEDAVİ
Antibiyotik uygulamalarının zamanında ve etkili şekilde kullanılması sonucunda, son yıllarda, rümatizmal akut mafsal romatizma ve romatizmal kalp hastalıkları vakalarında belirgin bir azalma olmuştur. Yıllarca evvel kalp ameliyatları vakalarının çoğunluğu rümatizmal kalp kapağı hastalıkları teşkil etmekteydi. Bugün ise kalp ameliyatlarının çoğunluğunu koroner damar hastalıkları (By-pass ameliyatı, stent uygulamaları gibi) oluşturmaktadır.
Akut rümatizmal mafsal romatizması tedavisi bir antibiyotik kuru ve aspirin uygulamasını içerir. On gün süreli bir antibiyotik ve bir ay süreli aspirin kuru klasik tedavi şeklidir. Aspirin hastalık bulgu ve belirtileri tamamen kayboluncaya kadar da devam edebilir. Kalbin tutulmuş olduğu hallerde tedaviye kortizon içeren ilaçlar ilave edilir. Nadir hallerde kalp yetmezliği oluşmuş ise bu ayrıca bir tedavi programı gerektirir.
Hastanın tüm klinik ve laboratuar bulguları normale dönünceye dek istirahatı şarttır. Hem tedavi, hem hastanın takibi daima doktor kontrolü altında yürütülmelidir. Gerekli görülürse penisilin gibi antibiyotikler hastalığın tekerrürünü önlemek için uzun süre uygulanır.
Kalbin tutulduğu vakalarda hasta iyileştikten yıllar sonra kalp kapak darlık veya yetersizlikleri ortaya çıkabilir. Bu vakaların gerekirse bu kapak arızalarım cerrahi metotlarla düzeltmek gerekebilir.
UZUNADA
UZUNADA
URLA’NIN ADALARI
“Sabahın erken saatleriydi.İskelede bir askeri deniz aracı harekete hazır bekliyordu.Adliye bahçesine minibüs çekilmiş,daktilo ve bir çuval dolusu soruşturma dosyası bu araca oradan da Uzunada’ya giderek devrik iki parti liderinin savunmalarını almak ve yokluklarındaki tutuklama kararlarının yüze karşı olması için hazırlık içindeydi.
Birden gökyüzünde iki helikopter sesi duyuldu. Uzunada’dan kalkmış Ankara yönüne gitmekteydiler. Az sonra
Telefon haberi geldi.Gözlem altındaki konuklar Ankara’ya kaldırılıyordu.Soruşturma yarıda kaldı.Cumhuriyet Savcısı ve Sıkıyönetim komutanı gökyüzüne baka-kalmıştı!.Tüh be, kuşlar elden kaçmıştı. Demek ki onları sorgulamak kaderde yokmuş.”
Öteki adalardan farklı olarak UZUNADA hem askeri ve hem de stratejik konumu itibarı ile geniş ve ayrıntılı bilgi verilmesinde ulusal çıkarlar bakımından sakıncalı bir konumdadır.
Bu itibarla adanın ayrıntılı harita ve görüntüsünü yayınlayamamaktayız.
Yukarıdaki bilgiler İNTERNET ortamında alınmış görüntülerin dağıtılmış ve büyütülmüş biçimleridir.
Adanın mülkiyeti konusunda yabancı uyruklu kişilerin mirasçıları tarafından Urla Asliye Hukuk Mahkemesinde uzun yıllar önce açılmış bulunan mülkiyet iddiasına ilişkin davanın yargılaması halen sürmektedir.
TC nin egemenlik sınırları içinde ve orman sınırlama alanı içinde bulunan ada karar beklemektedir.
KONUMU: İzmir ili Urla ilçesi yargı ve mülki sınırları içinde 26 km2 lik alanlı ve günümüzde askeri stratejik bölge kapsamında olan,33 km lik bir sahil uzunluğuna sahip şirin bir ada’mızdır. Sivil unsurlarca girilmesi ve belli bir mesafeye kadar yaklaşılması ve balık avlanması da özel yasalarla yasaklanmıştır. Tarihte ARAP KOYU ve TOLOZ LİMANI olarak anılan iki önemli koyu bulunmaktadır.
ADININ ÇEŞİTLİLİĞİ: Antik çağlardaki adı DRYMUSSA olan bu adadaki erişilebilen ilk insan yaşamı izleri İÖ 8oo yılına kadar dayanmaktadır PİRİ REİS kaynaklı bilgilerde ada KÖSTEN ADASI olarak anılmaktadır.
TARİHÇESİ; Önce İONYA egemenliğinde olan ada İÖ.640 larda LİDYA’lıların kullanımına geçmiştir. İÖ 188 yılına kadar BİZANS yönetiminde olan adanın İÖ.188 de KLAZOMENAİ yönetimine devredildiği gelen bilgiler arasındadır.
Adanın TÜRK Egemenliğine kavuşması (Osmanlı) 1078 yılında bir Türk Beyi olan EMİR ÇAKABEY e kısmet olmuş, Urla Yarımadasının tümü bu komutanca korunmaya alınmış,1095 yılında Bizanslılarca kahpaca öldürülmesiyle HAÇLI seferleri sırasında yeniden BİZANS egemenliğine geçmiş,1328 yılında AYDINOĞULLARI Beyliği başında bulunan MEHMET Bey in oğlu UMUR BEY in UÇ BEYLİĞİ sırasında kurduğu donanma ile İzmir Körfezi tümüyle yeniden ele geçirilmiştir.
PİRİ REİS ünlü” Kitab ı Bahriye” adlı yapıtında bu ada’dan söz ederken ”çevresindeki balıkların lezzetinin dünyanın hiçbir yerinde bulunmadığı” yolunda ilginç bir not düşmüştür.
Birinci dünya Savaşı sonunda 1917 de imzalanan SEVR antlaşması ile Urla Yarımadası ve dolayısı ile ada Yunanlılara verilmiş ve 18 Mayıs 1919 da yunanlılar adayı işgal etmiştir.
12 Eylül 1922 tarihinde Kurtuluş Savaşı ve Urla’nın alınması ile birlikte UZUN ADA da TÜRK egemenliğine yeniden kavuşmuştur
SOSYOLOJİK YAPI: Adanın sakinleri 1924 yılına kadar Osmanlı Uyruğu altında iki ayrı koloni (köy) yerleşimi içinde oturan Rumlardan oluşmaktaydı. Toloz iskelesi ile Kılıç Koyu ve Barbaros Burnu-Arap Koyu’nda oluşan bu topluluk geçimine “kireç ocağı, balıkçılık, bağcılık şarapçılık, zeytincilik ve domuz da dâhil büyük baş hayvan yetiştiriciliği ile sağlamakta idi. Adanın su gereksimi büyük ve eski bir su sarnıcı ile sağlanmaktaydı.
UZUNADANIN KONUKLARI
1924 yılından itibaren Önce kara sonra da Deniz Kuvvetleri Komutanlığı emrine giren UZUN ADA nın 12 Eylül 1980 İhtilali döneminde kapatılan iki siyasi parti lideri (Erbakan ve Türkeş)i de 14 Eylül 1980–9 Ekim 1980 tarihleri arasında gözlem altında tutmuş olmak gibi ilginç bir geçici ev sahipliği konumu da olmuş, Urla Cumhuriyet Savcılığına her ikisi hakkında Türkiye’nin her yanından işledikleri çeşitli suçlarda yüzlerce suç duyurusu gelmiş, topluca her ikisinin de ifadeleri ve tutuklanma işlemlerinin yapılacağı günün sabahı aniden Ankara’dan alınan bir karar ve gelen helikopter ile Ankara Lisan Okuluna kaldırılmış ve bu işlem yapılamamıştır. Bu konudaki ayrıntı SON DURAK URLA adlı yayınlanmamış ve halen Urla İmece Dergisinde YAYIMI SÜREN ANI-ROMANDA YER ALACAKTIR.
ATATÜRKÜN UZUN ADA ZİYARETLERİ:
Atatürk biri 1924 öteki de 1934 yılında olmak üzere Uzunada’yı iki kez ziyaret etmiştir.
Birinci Haziran 1924
İkincisi ise 09 Nisan 1934 yılında buradaki askeri birlikleri denetim için ziyaret etmiştir.
* GELECEK SAYIDA :YASSICA ADA(Kaptırılan altın yumurtlayan tavuk)
URLA’NIN ADALARI
“Sabahın erken saatleriydi.İskelede bir askeri deniz aracı harekete hazır bekliyordu.Adliye bahçesine minibüs çekilmiş,daktilo ve bir çuval dolusu soruşturma dosyası bu araca oradan da Uzunada’ya giderek devrik iki parti liderinin savunmalarını almak ve yokluklarındaki tutuklama kararlarının yüze karşı olması için hazırlık içindeydi.
Birden gökyüzünde iki helikopter sesi duyuldu. Uzunada’dan kalkmış Ankara yönüne gitmekteydiler. Az sonra
Telefon haberi geldi.Gözlem altındaki konuklar Ankara’ya kaldırılıyordu.Soruşturma yarıda kaldı.Cumhuriyet Savcısı ve Sıkıyönetim komutanı gökyüzüne baka-kalmıştı!.Tüh be, kuşlar elden kaçmıştı. Demek ki onları sorgulamak kaderde yokmuş.”
Öteki adalardan farklı olarak UZUNADA hem askeri ve hem de stratejik konumu itibarı ile geniş ve ayrıntılı bilgi verilmesinde ulusal çıkarlar bakımından sakıncalı bir konumdadır.
Bu itibarla adanın ayrıntılı harita ve görüntüsünü yayınlayamamaktayız.
Yukarıdaki bilgiler İNTERNET ortamında alınmış görüntülerin dağıtılmış ve büyütülmüş biçimleridir.
Adanın mülkiyeti konusunda yabancı uyruklu kişilerin mirasçıları tarafından Urla Asliye Hukuk Mahkemesinde uzun yıllar önce açılmış bulunan mülkiyet iddiasına ilişkin davanın yargılaması halen sürmektedir.
TC nin egemenlik sınırları içinde ve orman sınırlama alanı içinde bulunan ada karar beklemektedir.
KONUMU: İzmir ili Urla ilçesi yargı ve mülki sınırları içinde 26 km2 lik alanlı ve günümüzde askeri stratejik bölge kapsamında olan,33 km lik bir sahil uzunluğuna sahip şirin bir ada’mızdır. Sivil unsurlarca girilmesi ve belli bir mesafeye kadar yaklaşılması ve balık avlanması da özel yasalarla yasaklanmıştır. Tarihte ARAP KOYU ve TOLOZ LİMANI olarak anılan iki önemli koyu bulunmaktadır.
ADININ ÇEŞİTLİLİĞİ: Antik çağlardaki adı DRYMUSSA olan bu adadaki erişilebilen ilk insan yaşamı izleri İÖ 8oo yılına kadar dayanmaktadır PİRİ REİS kaynaklı bilgilerde ada KÖSTEN ADASI olarak anılmaktadır.
TARİHÇESİ; Önce İONYA egemenliğinde olan ada İÖ.640 larda LİDYA’lıların kullanımına geçmiştir. İÖ 188 yılına kadar BİZANS yönetiminde olan adanın İÖ.188 de KLAZOMENAİ yönetimine devredildiği gelen bilgiler arasındadır.
Adanın TÜRK Egemenliğine kavuşması (Osmanlı) 1078 yılında bir Türk Beyi olan EMİR ÇAKABEY e kısmet olmuş, Urla Yarımadasının tümü bu komutanca korunmaya alınmış,1095 yılında Bizanslılarca kahpaca öldürülmesiyle HAÇLI seferleri sırasında yeniden BİZANS egemenliğine geçmiş,1328 yılında AYDINOĞULLARI Beyliği başında bulunan MEHMET Bey in oğlu UMUR BEY in UÇ BEYLİĞİ sırasında kurduğu donanma ile İzmir Körfezi tümüyle yeniden ele geçirilmiştir.
PİRİ REİS ünlü” Kitab ı Bahriye” adlı yapıtında bu ada’dan söz ederken ”çevresindeki balıkların lezzetinin dünyanın hiçbir yerinde bulunmadığı” yolunda ilginç bir not düşmüştür.
Birinci dünya Savaşı sonunda 1917 de imzalanan SEVR antlaşması ile Urla Yarımadası ve dolayısı ile ada Yunanlılara verilmiş ve 18 Mayıs 1919 da yunanlılar adayı işgal etmiştir.
12 Eylül 1922 tarihinde Kurtuluş Savaşı ve Urla’nın alınması ile birlikte UZUN ADA da TÜRK egemenliğine yeniden kavuşmuştur
SOSYOLOJİK YAPI: Adanın sakinleri 1924 yılına kadar Osmanlı Uyruğu altında iki ayrı koloni (köy) yerleşimi içinde oturan Rumlardan oluşmaktaydı. Toloz iskelesi ile Kılıç Koyu ve Barbaros Burnu-Arap Koyu’nda oluşan bu topluluk geçimine “kireç ocağı, balıkçılık, bağcılık şarapçılık, zeytincilik ve domuz da dâhil büyük baş hayvan yetiştiriciliği ile sağlamakta idi. Adanın su gereksimi büyük ve eski bir su sarnıcı ile sağlanmaktaydı.
UZUNADANIN KONUKLARI
1924 yılından itibaren Önce kara sonra da Deniz Kuvvetleri Komutanlığı emrine giren UZUN ADA nın 12 Eylül 1980 İhtilali döneminde kapatılan iki siyasi parti lideri (Erbakan ve Türkeş)i de 14 Eylül 1980–9 Ekim 1980 tarihleri arasında gözlem altında tutmuş olmak gibi ilginç bir geçici ev sahipliği konumu da olmuş, Urla Cumhuriyet Savcılığına her ikisi hakkında Türkiye’nin her yanından işledikleri çeşitli suçlarda yüzlerce suç duyurusu gelmiş, topluca her ikisinin de ifadeleri ve tutuklanma işlemlerinin yapılacağı günün sabahı aniden Ankara’dan alınan bir karar ve gelen helikopter ile Ankara Lisan Okuluna kaldırılmış ve bu işlem yapılamamıştır. Bu konudaki ayrıntı SON DURAK URLA adlı yayınlanmamış ve halen Urla İmece Dergisinde YAYIMI SÜREN ANI-ROMANDA YER ALACAKTIR.
ATATÜRKÜN UZUN ADA ZİYARETLERİ:
Atatürk biri 1924 öteki de 1934 yılında olmak üzere Uzunada’yı iki kez ziyaret etmiştir.
Birinci Haziran 1924
İkincisi ise 09 Nisan 1934 yılında buradaki askeri birlikleri denetim için ziyaret etmiştir.
* GELECEK SAYIDA :YASSICA ADA(Kaptırılan altın yumurtlayan tavuk)
URLA'NIN KURTULUŞU
12 EYLÜL
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder